سوال بعدى نويد در مورد مشاهده امام در دوران غيبت بود:آيا ديدن امام و سخن گفتن و حاجت خواستن،براى افراد،امكان پذير است؟ از يك طرف مى گوئيد بعضى افراد به توفيق ديدار حضرت نائل آمده اند و از طرف ديگر مى گوئيد آن حضرت در نامه به آخرين وكيل خاص فرمودند:هركس ادعاى مشاهده نمايد ،دروغگو و افترا زننده است. كداميك را بپذيريم؟ گفتم : هر دو را؛زيرا آن دو با هم تناقضى ندارند.ما دو نوع ملاقات داريم : نوع اول ملاقاتي است كه با اراده امام و صلاحديد ايشان صورت مي گيرد و شخص ملاقات كننده خود اراده اي در ملاقات ندارد؛ به اين معنا كه زمان، مكان، مدت و تعداد دفعات ملاقات به دست امام زمان (ع)است نه به دست شخص ملاقات كننده. در اين نوع از ملاقاتها و ديدارها شخص نمي تواند با اراده خود ملاقات را تكرار كند يا مثلا بگويد من فلان روز با حضرت ديدار خواهم كرد؛ اين نوع ملاقات صحيح و معتبر است و براي بسياري از مردم عادى و بزرگان و علما اتفاق افتاده است كه شرح آنها را علامه مجلسي در بحار الانوار و ميرزاي نوري در نجم ثاقب و شيخ صدوق در كمال الدين و شيخ طوسى در كتاب الغيبة و امثال آنها آورده اند …
اما نوع دوم ملاقات،ملاقاتى است كه اراده ملاقات و زمان آن به دست ملاقات كننده است مثل ملاقات هائى كه آن چهار كارگزار و وكيل خاص حضرت در دوران غيبت صغرىٰ انجام مى دادند؛اين نوع ملاقات كه از آن تعبير به مشاهده شده(مشاهده از باب مفاعله به معنى مطاوعه يعنى اراده و قبول طرفين براى انجام كار و ديدار.مطاوعه در افعال ثلاثى مزيد اين است كه مفعول فعل بتواند خود جاي فاعل قرار گيرد يعنى هر دو طرف بتوانند ديدار را انجام دهند)، كه اين معنا، ديگر با اتمام دوران وكالت، ميسر نيست و اگر كسى ادعا كند كه هر زمان بخواهد مى تواند با امام ديدار كند، دروغگو و مفترى است.آيا خوب متوجه شديد جناب نويد؟! اصلاً تناقضى نيست. هم ديدار افراد با امام،البته با اراده و اختيار امام، امكان پذير است و هم ادعاى مشاهده يعنى ديدار امام با اراده و اختيار ملاقات شونده، نادرست است…نويد گفت:بله متوجه شدم ، هركس ادعاى مشاهده به معناى دوم را داشته باشد،دروغگوست اما اگر امام اراده فرمايد تا كسى را به اختيار خود به ديدار خويش مشرف گرداند،امكان پذير است مانند ديدارها و تشرفاتى كه در كتب معتبر آمده است…
اما هنوز يك سوال باقى ماند و آن اينكه از كجا متوجه شويم كه از ميان داستان هاى تشرفات،كداميك درست و كدام نادرست مى باشد؟ گفتم: اگر كسي با نقل يك تشرف در پي اثبات مقام و جايگاهى براى خويش است و مى خواهد با نقل اين ديدار ادعائى نمايد،قطعاً نادرست است زيرا هم خود حضرت از وجود دروغگويان انذار داده اند و هم راستى آزمائى آن به دليل غيبت امام براى افراد امكان پذير نيست.ليكن اگر در آن تشرف حاجتى گرفته اند و كرامتى ديده اند،امكان راست بودن آن هست و البته نوع كسانيكه به چنين توفيقى نائل آمده اند، دهان دوخته اند و گفته اند تا ما زنده ايم نقل نكنيد تا شائبه ادعاى مقام و موقعيت پيش نيايد؛مانند تشرفى كه براى مرحوم آية الله ميرزا مهدى اصفهانى قدس سره در كنار قبر هود و صالح در وادى السلام نجف ،پس از توسلات شديد،اتفاق افتاد و تا زنده بودند، براى مردم نقل نشد و بعد از فوت ايشان توسط شاگردانش نقل گرديد…
نويد گفت:اما بعضى دروغگو در دروان غيبت،ادعاى مشاهده به معناى بابيت و كارگزارى نموده اند؛تكليف مردم با اينان چيست؟ گفتم:تكليف را خود امام در همان توقيع خطاب به على بن محمد سمرى،مشخص فرموده اند كه اينان كذاب و مفترى هستند و تا زمان ظهور،آن حضرت هيچ باب و وكيل و كارگزار مشخصى ندارند.بنابر اين ادعاى بابيت كسانى همچون عليمحمد باب(موسس فرقه بابيه) يا مدعى بصرى احمدالحسن كه خود را يمانى مى خواند، ياوه و باطل است.نويد گفت:آيا ماهم مى توانيم آرزوى ديدار داشته باشيم و بخواهيم كه آن حضرت به نگاهى، گاهگاهى ما را مهمان كند؟ گفتم :چرا كه نه، ما اين آرزو را هر روز در دعاى عهد تكرا مى كنيم كه خدايا آن طلعت رشيد و زيبا و ستوده را نشانمان ده(اللهم ارنا الطلعة الرشيده و الغرة الحميده) و هرجمعه نيز با هزاران اشتياق در در دعاى ندبه،درخواست مى كنيم:كى مى شود كه چشمانمان تورا ببيند و تو ما را نظاره نمائى(متى ترانا و نراك)؛و البته شرط آن ،اين است كه خود را با تقوى و پاكدامنى، لايق ديدار حضرتش كنيم…