… اين همه نقش عَجَب بر در و ديوار وجود/ هركه فكرت نكند،نقش بود بر ديوار! تو كه نقش بر ديوار نيستى و هوشمند و خردورزى،وقتى به اطراف خود مى نگرى، آسمان و خورشيد و ماه و ستارگان و درياها و جنگل ها و حيوانات و…را مى بينى؛ به فكر فرو نمى روى و خالق اين همه زيبائى را در دلت نمى ستائى و سپاس نمى گوئى؟! جالب آنكه بدانى كه خدايت همه اين ها را بخاطر تو آفريده است و در كلام خود در قرآن فرموده:”اوست آن که تمام آن چه را در زمین است برای شما آفرید، سپس به آسمان ها پرداخت و آن ها را به صورت هفت آسمان تنظیم کرد و او به هر چیزی دانا است”١؛و نيز فرمود:” آیا نمی بینید[توجّه نمی کنید] که خدا برای شما مسخّر کرد آن چه را در آسمان و زمین است و نعمت های ظاهری و باطنی خود را برای شما تمام کرد؟!”٢يعنى همه آنچه در آسمان ها و زمين است،در خدمت شما قرار داد و به تسخير شما درآورد…
كافى است يك شب سر را بالا بگيرى و آسمان را نگاه كنى و بنگرى به مليونها ستاره و سياره كه آسمان را پوشانده اند و از مليونها كيلومتر دورتر از تو مثل نقطه هاى نورانى چشمت را مى نوازند و صدها مليون ستاره ديگر كه نورشان به تو نمى رسد و آنها را نمى بينى، و آنگاه فكر كنى كه اين آفرينش عظيم كار خالق توست كه فرمود: “خداوند کسى است که هفت آسمان را آفریده، و از زمین نیز مانند آن خلق کرده است؛ فرمان او در میان آنها نازل مىشود تا بدانید خداوند بر هر چیز توانا است و علم او به همه موجودات احاطه دارد”٣.ره آورد اين نگاه هاى خردمندانه به اين عظمت و شگفتى كه در آفرينش كائنات هست، چه خواهد بود جز توجه به خالق قادر و توانا: “همانا در آفرينش آسمان ها و زمين، و آمد و شد شب و روز، و كشتي هائى كه در دريا به سود مردم در حركتند، و آبى كه خداوند از آسمان نازل كرده و با آن، زمين را پس از مرگ، زنده نموده و انواع جنبندگان را در آن گسترده، و (همچنين) در تغيير مسير بادها و ابرهايى كه ميان زمين و آسمان مسخرند، نشانه هايى است (از ذات پاك خدا و يگانگى او) براى مردمى كه عقل دارند و مى انديشند!”٤
اگر اهل انديشه و تفكر نباشي و خردورزى نكنى،از اين همه شگفتى،راه به جائى نمى برى و در غفلت مى مانى؛اما اگر خرد ورزى كنى و “اولى الالباب” باشي ، خالق قادرت را تسبيح مى گوئى و در برابرش خضوع مى كنى و او را در حال نشسته و ايستاده و خوابيده،ياد مى كنى:” همانا در آفرينش آسمانها و زمين، و آمد و رفت شب و روز، نشانه هاى (روشنى) براى خردمندان است. همانها كه خدا را در حال ايستاده و نشسته، و آن گاه كه بر پهلو خوابيده اند، ياد مى كنند و در اسرار آفرينش آسمانها و زمين مى انديشند (و مى گويند:) بار الها! اينها را بيهوده نيافريده اى! منزهى تو! ما را از عذاب آتش، نگاه دار!”٥.نامه خدا قرآن ،تو و همه انسان ها را به مهمانى تفكر در آفرينش كائنات دعوت مى كند: آسمان فرازين،زمين زيرين و آنچه بين آنهاست از گياه و حيوان و دريا و طبيعت و كوه و دشت و انسان(آيات آفاقى و انفسى)، نردبان عروج تو مى شود به ملكوت عرفان كه كمال تو در آن است…