خلقت نباتات

زندگی  تو و همه جانوران، به طور مستقیم از زندگی نباتات اثر می پذیرد و گیاهان، بزرگ ترین خدمت را برای همه جانداران بر عهده دارند؛ برگ نباتات، در حکم ریه انسانی است که زیر حرارت آفتاب، اسید کربنیک را به عنصر کربن و اکسیژن تجزیه می کند و اکسیژن را در هوا رها می سازد و کربن، در تنه نباتات می ماند و با هیدروژنی که از ریشه به ساقه و شاخه ها می رسد، ترکیب می شود. بر اثر همین ترکیبات شیمیایی حیرت آور، میوه ها و گل ها به وجود می آیند. گیاهان، همچنين اکسیژنی را که ما تنفس می کنیم، به ما می رسانند و در پاک سازی هوا نقش مهمی دارند و با ترکیب کربن و آب، خوراک آدمی را فراهم می آورند.خداوند در قرآن کریم، بسیار آموزنده و زیبا به این حقیقت مهم اشاره می کند و بشر را به شناخت علمی گیاهان برای معرفت آموزی درست آفریدگار فرامی خواند: “از نشانه های توانایی و حکمت خالق متعال، زمین مرده است که آن را زنده می کنیم و دانه را از آن خارج می سازیم و شما از آن تغذیه می کنید١”؛هر گیاهی که از زمین روید/«وَحْدَهُ لا شَریکَ لَه» گوید…

زيبائى و طراوت و شادابى زمين به وجود گياهان، درختان و جنگل هاست كه زندگى،تغذيه ، تنفس و نشاط انسان ها بدون آنها ميسر نيست.خردورزان با ديدن اين نعمت هاى الاهى به قدرت و رحمت پروردگار متذكر مى گردند:”از نشانه هاى اوست كه زمين را خشك و بى جنبش مى بينى و چون باران بر آن فرود آوريم ، به جنبش در مى آيد و گياه برآورد؛ همان كسى كه آن را زنده مى كند ، زنده كننده مردگان نيز هست!بى گمان ،او بر هر كارى تواناست٢”. پيچيدگى ، نظم ، زيبايى و توارث در جهان نباتات ، نشان از شگفتى و موزون بودن آنها دارد:”و زمين را گسترش داديم و جوى ها روان كرديم و از هر چيز سنجيده و موزونى در آن ،گياه رويانديم و لوازم معيشت و زندگى شما را فراهم آورديم٣”. سپس از يك اصل اساسي در خلقت پرده بردارى نموده و آن وجود آب است:”آسمان ها و زمين به هم پيوسته بودند،آنها را جدا نموديم و آفرينش هر موجود زنده اى را از آب قرار داديم٤”.آرى،زمين خشكيده،چون آب برآن فرود آمد از هرنوع رستنى ها در آن رويانده شد؛ اين، بِدان سبب است كه خدا، خود، حق است و اوست كه مردگان را زنده مى كند و بر هر كارى تواناست”٥…