ميوه نارس را نبايد چيد.نه طعمي دارد نه خاصيتي.صبر لازم است تا شرايط محيطي و رسيدگي هاي لازم ،آن را رسيده و مطبوع و پر خاصيت كند آنگاه وقت چيدن فرا رسيده و آماده بهره برداري شماست.داستان بسياري از تلاش هاي ناموفق تبليغي ما،داستان چيدن ميوه هاي كال و نارس است.طوري تبليغ مي كنيم كه نه اثري دارد و نه خاصيتي اگر نگوئيم نتيجه عكس مي دهد و فرد را زده مي كند چنانكه خوردن ميوه كال درد دل مي آورد.
فرد هنوز در اصول شك دارد ما در فروع با او جدل مي كنيم؛ فرد هنوز قانع نشده ما از او عمل مي خواهيم؛فرد در يك دنياي ديگري است ما مي خواهيم دنياي خودمان را به او تحميل كنيم.فرد به رفتار ما ايراد دارد،ايرادش را ايراد به دين تلقي مي كنيم؛فرد در سطح يك است ما در سطح دو با او صحبت مي كنيم؛فرد كم حوصله است ما بيش از توان و حوصله او برايش حرف مي زنيم و خلاصه ميوه تبليغ ما كال و نارس است و بي اثر.
هم بايد مخاطب را خوب شناخت هم موضوع را خوب دانست و هم هنر تبليغ را نيك فراگرفت.اگر موضوع ما مهدويت و مخاطب ما نوجوان است بايدبه قدر فهم او سخن گفت و از روش غير مستقيم و بيان داستاني بهره گرفت و اگر مخاطب مادانشجوست بايد بر غناي استدلال افزود و اگر مخاطب عمومي است بيان ساده و تمثيل راهگشاست.
زمان شناسي نيز بسيار مهم است.اگر اشتباه كنيم يعني پيش از رسيدن ميوه،اقدام به چيدن كرده ايم و ميوه كال است. بسيار ديده شده زمانيكه مخاطب آمادگي ندارد برايش روضه خوانده ايم و انتظار گريستن از او داريم! از انتظار و جانفشاني و خدمتگزاري براي صاحب الزمان برايش داد سخن مي دهيم در حاليكه خود در عمل ملتزم نيستيم يا راهش را به او نمي نمائيم يا او در اصل وجود امام متحير است و تحيرش را برطرف نكرده ايم.
تبليغ براي بهترين خلق خدا و برترين پديده آفرينش و گل سر سبد موجودات ، نياز به مهارت در خور دارد.اگر بي مهارت وارد اين ميدان شويم ميوه نارس چيده ايم.
علاوه بر كسب مهارت تبليغ بايد به خود آن حضرت نيز متوسل شد كه عنايتي فرمايند تا در اين طريق موفق شويم و در دل مخاطب تاثيرگذار شويم.شايسته است آغاز و انجام هر تبليغ و تعليم آموزه هاي مهدوي با دعا براي فرج آن حضرت همراه باشد و مخلصانه و از سويداي دل او را صدا زنيم و مدد خواهيم تا هركلمه از سخن ما از دل برايد وبر دل نشيند و چون ميوه رسيده و شيرين كام مخاطب را شيرين كند…