سوال كرد: “چرا خداوند بر رؤيت بعضي از كارهاي ما توسط خويش ، تأكيد مي نمايد؟ مگر ما باور نداريم كه همواره در منظر خدا هستيم و او بر همه رفتارها و حتي افكار و نيّات ما – و نه بعضي از آنها-احاطه دارد، پس چرا خداوند فقط بر ديده شدن اين لحظه ها تأكيد مي نمايد؟
در پاسخ مي گويند:حضرت رب الارباب ،بعضي از لحظات زندگي انسان (مثل نيايش ها و عبادات او ) را آن چنان دوست مي دارد كه با تأكيد مي فرمايد :خدا مي بيند آن لحظاتي را كه براي نيايش شبانه بر مي خيزيد و نيز آن لحظاتي را كه با يكديگر به سجده مي رويد(ويراك حين تقوم و تقلبك في الساجدين)…
گاهي هم مي فرمايد:آنان كه در سحرها بيدارند و به استغفار مشغولند(وبالاسحار هم يستغفرون)؛و يا:
بخشي از شب را برخيز و به نيايش بپرداز تا خدايت به مقام محمود و ستوده برساندت(ومن الليل فتهجد به نافلة لك عسي أن يبعثك ربك مقاماً محموداً)…آري اين لحظه هاي زيبا را خدا دوست مي دارد و براي آنكه دوستي اش را بيشتر نشان دهد مي فرمايد به هوش باشيد كه خدا اين برخاستن و نيايش كردن و سجده گذاشتن تان را مي بيند:و يراك حين تقوم و تقلبك في الساجدين…
از همين جا درياب چرا در سلام به مولايت ،بر اين لحظه هاي زيباي از زندگي او انگشت مي گذاري و مي گوئي:سلام بر لحظه هايي كه براي نيايش شبانه بر مي خيزي؛ سلام بر لحظه هايي كه به نماز مي ايستي و دستانت را به قنوت مي گيري؛ سلام بر لحظه هايي كه به ركوع و سجود مي پردازي؛ سلام بر لحظه هايي كه زبان به تكبير و تهليل و تحميد و استغفارمي گشايي :السلام عليك حين تقوم؛ السلام عليك حين تصلي و تقنت؛السلام عليك حين تركع و تسجد،السلام عليك حين تهلل و تكبر،السلام عليك حين تحمد و تستغفر…
اكنون كه دانستي خدا چقدر اين لحظه ها را دوست مي دارد،شبانگاهان به عشق همراهي با مولايت برخيز و گوشه اي خلوت كن و با خدايت به نيايش پرداز و در اين لحظات استجابت دعا ،بهترين دعاهايت را به زبان آور و بخوان:اللهم عجل لوليك الفرج..