شايد كسي را پيدا نكنيد كه در زندگي، وام و قرض نگرفته باشد.آن كه قرض مي دهد و حاجت مومني را براورده مي كند،گوئي به خدا قرض داده است و خدا اين قرض او را به اضعاف مضاعف(چندين برابر) پاداش مي دهد(مَّن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً ۚ).اصولاً خداوند بهشت بي انتهايش را جايگاه نيكوكاراني قرار داده كه در آشكار و نهان انفاق مي نمايند. (وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ. الَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي السَّرَّاء وَالضَّرَّاء وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ. وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِين).
پيامبر و اهلبيت عليهم السلام آنچنان در اهميت و ارزش تلاش براي قضاي حوائج مردم (از جمله انفاق و قرض و رسيدگي هاي ديگر)سفارش فرموده اند كه گوئي هيچ عمل نيكي با آن برابري نمي كند:”كسي كه حاجت برادر مومنش را براورده كند گوئي همه عمر عبادت خدا نموده است.پيامبر-ص-“(من قضى لأخيه المؤمن حاجة كان كمن عبد اللَّه دهره)؛”خدا بندگاني دارد كه براي نيازهاي مردم تلاش مي كنند،اينان روز قيامت در امان خواهند بود.امام كاظم-ع-“(إن للَّه عباداً في الأرض يسعون في حوائج الناس هم الآمنون يوم القيامة)…
اما مقروض بودن و ناتواني از اداي دين،يكي از نگراني هاي انسان هاي متعهد و موجب سلب آرامش و تشويش خيال آنان است و هماره دعا مي كنند كه موجباتي فراهم شود بتوانند اداء دين كنند.در تعقيبات نمازهاي ماه رمضان همه ما دعا مي كنيم كه خداوند قرض همه قرض داران را ادا فرمايد:(اَللّـهُمَّ اقْضِ دَيْنَ كُلِّ مَدين).زيرا قرار گرفتن زير فشار قرض هر انسان غيوري را رنجور و پريشان مي كند…
آيا روزگاري فرا مي رسد كه هيچكس مقروض نباشد و آنچنان گشايشي براي مردم فراهم شود كه كسي نيازمند قرض نباشد و حتي كسي را نيابيد كه به او انفاق كنيد؟آري در حكومت مهدوي چنان وفور نعمت و ثروت است كه به فرموده امام باقر(ع)آنچنان میان مردم مساوات و برابری برقرار می کند، تا آنجا که هیچ کس را نیازمند زکات در میان مردم نمی یابی (یُسوّی بَین النّاسَ حَتّی لا تَری مُحتاجا اِلی الزّکاةِ)چه رسد به اينكه مقروضي باقي بماند…