همی حیران و بی سامان و پژمان حال گردیدی/چو عقلت بازماند از حل مشكل هاي روز افزون!
سرگشته، فرومانده،بي سامان ، پژمان حال، گم كرده راه،از خود بي خود شده، در جهل فرومانده و درمانده را “حيران “گويند. هيچ چيز همچون حيرت ،انسان را نمي آزارد چون نمي داند وظيفه چيست؟بنشيند يا برود يا توقف كند و به كدام سو رود و به كه اعتماد كند و با چه كسي همراه شود؟ راستي آيا شما حيران شده ايد؟ به گاه حيرت ، چه بايد كرد ؟
بسياري از حيرت ها در تشخيص راه درست از نادرست ، ناشي از عدم آگاهي است و از طريق پرسش و جستجو و تحقيق برطرف شده و مشاوران و آموزگاران و تجربه داران، چاره جويي مي كنند .كافي است از آنها بپرسيد و راهنمايي بخواهيد و نسخه آنهارا بپيچيد.در يك كلام ، جهل عامل اساسي حيرت است و در نقطه مقابل،علم است كه همچون يك نورافكن مسير را روشن مي كند و راه درست را نشان مي دهد.علم و دانش و آگاهي ،حيرت زُدايند.
اما خروج از بعضي حيرت ها بسيار دشوار است و درماندگي انسان عميق تر.تشخيص راه درست در شرايطي كه بزرگاني در راه لغزيده و هركدام روشي را برگزيده اند و انسان نمي داند كدام مشي را انتخاب كند،درماندگي و حيرت مي آورد.انسان حيران در اين شرايط ،فقط مي تواند از سويداي دل به هادي زمان حضرت صاحب الزمان (ع)متوسل و متمسك شود تا او تصرفي در جان او نمايد و راه صحيح را نشان دهد و دستگيري نمايد.
حكايات گم كرده راهان در بيابان هاي حيرت علمي و حيات معنوي يا زندگي و حيات ظاهرى را خوانده ايم كه از سويداي جان و اضطرار حقيقى آن يكه تاز اقليم وجود و “فارس حجاز” را صدا زده اند و با دستگيرى آن فريادرس،از حيراني نجات يافته اند.شگفتا و دريغا اگر كسي چون او دستگير و راهنمايي را داشته و باز در حيراني مانده باشد كه خداي مهربان،او را براي همين حيرت زدائي ها حجت خويش نموده و هدايت انسان ها را به كف با كفايت او سپرده است…