شانس يا بخت و اقبال از واژه هاي پر كاربرد در محاورات بسياري از مردم است و به رويدادها و اتفاقات و فرصت هايي گفته مي شود كه خارج از كنترل افراد است و بدون علت خاصى رخ مي دهد و شرايط خوب يا بدى را به وجود مي آورد كه به اقتضاي آن فرد را خوش شانس يا بدشانس و خوش بخت يا بد بخت مي گويند.به همين دليل عده اي همه چيز را به شانس نسبت داده از شانس خود ممنون يا گله مندند! اين تفكر عاميانه هيچ پايگاهى در دين ندارد زيرا هيچ چيز خارج از حول و قوه و تدبير خداوند نيست و هرگز امري بدون علت و تدبير و برنامه از سوي خدا يا انسان رخ نمى دهد.
در مورد شانس (كلمه فرانسوي به معناي فرصت)مليت هاي مختلف جهان نظر داده اند.نمونه هائي از آنها:آدمي از بخت و اقبال يك بت ساخته تا بي قيدي و تنبلي خود را توجيه كند؛ستاره بخت هيچكس شوم نيست اين ما هستيم كه تقدير را بد تعبير مي كنيم؛به اميد شانس نشستن همان و در بستر مرگ خوابيدن همان! ايمان به بخت و شانس ،بدترين نوع بردگى است؛سرنوشت و بخت انسان دست خود اوست،كسي كه به پشتكار خود اعتماد دارد،ارزشي براي شانس قائل نيست؛كسانى كه تنبلي مي كنند حق ندارند از شانس دم بزنند و شكايت كنند.اگر همه به انتظار شانس بنشينند چرخ زندگي متوقف خواهد شد…
ارزش انسانها به سعي و تلاش آنهاست(ليس للانسان الّا ما سعى)،هركس در گرو اعمال و مكتسبات خويش است(كل نفس بما كسبت رهينة)؛ خداوند مي نگرد كه شما چگونه عمل مي كنيد(فينظر كيف تعملون)…به اين مبنا اضافه كنيد توكل به خدا،استمداد از او براي توفيق و موفقيت،نوميد نبودن و اميدواري و چشمداشت به فضل الاهي؛ اغتنام فرصت ها و بهره برداري بهينه از آنها. مجموعه اين ها از انسان ،معماري مي سازد كه بخت و اقبال خود را رقم مي زند و بهترين شانس را براي خود به ارمغان مي آورد.
چرا غافليم از انبوه شانس ها و فرصت هايي كه خدا در اختيارمان قرار داده و ما با وجود آنهاچيزى كم نداريم بلكه همه چيز داريم:نعمت اسلام،نعمت ايمان،نعمت پيامبري ،نعمت امامت و نعمت وجود پدر معنوي و اولى الامر و مولاي مهربان و صاحب الزمان كه كليد دار تكوين و تشريع است و خليفه خداست كه اگر با او باشيم بهترين ها را خواهيم داشت و شانس و اقبال بايد گدائي ما را كنند كه به آنها تحفه اي ببخشم! ما اين همه شانس (فرصت)داريم اما از آنها بهره نمي بريم؟!