امام يا امام زاده؟!

 

اهميت امام زاده  ها بخاطر انتسابشان  با امام است كه مقام خليفة اللهي و امامت دارند و منصوب الاهي بوده  و بخاطر اين مقام همچون انبياء و رسولان  داراي ويژگي هايي هستند.اما عوام گاهي براي امام زاده ها به گمان امام بودن، مقامات و شئوني  قائل  مي شوند كه نه خودشان چنين ادعائي داشته اند و نه واجد بوده اند. ضمن اينكه صرف انتساب به پيامبر و امام نيز فرد را واجد فضيلت ويژه اي نمي كند كه خداوند خطاب به ابراهيم كه امامت را در نسل خود طلب نمود، فرمود:”لا ينال عهدي الظالمين” يعني امامت و” عهد” من ،به ستمكاران  نمي رسد!

امام  به خاطر مقام خليفة اللهي، در حيات و پس از مرگ، ولايت و اختياراتي از جانب خداوند دارد كه او را از بقيه حتي برادران و فرزندان و خويشانش ممتاز مي كند. نبايد با امام زاده ها – كه صرفاً بدليل انتسابي كه با امامان دارند برايشان احترام قائل هستيم – رفتاري كنيم كه در شأن آنها نيست و مختص امامان است.اگر چه خداوند براي همه مؤمنين صالح، مقامي چون شفاعت قرار داده كه مي توانند ديگراني را شفاعت كنند ولي تا وقتي امام و خليفة الله هست به سراغ ديگري نبايد رفت كه او همان “وسيله” نجات است كه خداوند فرمود با آن به نزد ما بيائيد( وابتغوا اليه الوسيله) و بايد به اين امام چه در زمان حيات و چه بعد از آن توسّل و تمسّك پيدا كرد كه آنها بخاطر مقام امامت و خليفة اللهي كه دارند ، دستگيري خواهند نمود.

نكته مهم تر ، اختصاصات امام حيّ و ولي زمان و صاحب دوران است كه او را در دوره خويش از امامان درگذشته هم ممتاز مي كند زيرا خداوند امروز مقام خليفة اللهي و يداللهي و ولايت و امامت را بدو سپرده است و كارگزار تكوين هماوست. در دوره اين امام زنده، نبايد كاري كرد كه خداي نكرده بي احترامي نسبت به او شده و در خانه ديگري كوبيده شود. بايد هم خود توجه نمود و هم مردم را توجه داد كه در همه امور به امام دوران و ولي عصر و صاحب زمان ، متوسل و متسك شد و پيش از هر كس ديگر دست توسل به دامان او زد و از او طلب نمود و براي او سفره نياز و نذر گسترد و در راه او خرج  و خيرات و وقف كرد و نام او را بلندآوازه  و برفراز نمود كه خداوند مقدرات ما را به دست با كفايت او سپرده است. تجربه همه متوسلان و متمسكان به ولي الله الاعظم نشان داده است كه توسل و نذر و خرج براي آنحضرت ،سريع تر از هر توسل ديگري به اجابت رسيده و دستگيري حضرتش را به دنبال داشته است و حتماً خود شما نيز تجربه هاي شيريني در اين زمينه داشته و خواهيد داشت.تا “امام”را داريم حرمت الاهي و تكويني اش را پاس بداريم و جايگاهش را با هيچكس يا امام زاده اي عوض نكنيم كه اين نوعي بي حرمتي به ساحت قدسي صاحب الزمان(ع) است..

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *