مي گفت چطور ممكن است اين ادعاي تشرفات و ملاقات ها با امام زمان را باور كنيم در حاليكه خود آن حضرت فرموده اند مدعيان مشاهده من دروغگو و افترا زننده هستند؟! گفتم كجا چنين فرموده اند؟گفت آنجا كه مي خواستند به آخرين نائبشان(علي بن محمد سمري) بفرمايند دوره هفتاد و چهار ساله نيابت خاصه تمام و غيبت كبرى آغاز شد و كسي را به عنوان جانشين براي خودت تعيين نكن…بعد فرمودند:به زودی کسانی از شیعیان ،ادّعای مشاهده خواهند نمود. آگاه باشید! هرکسی قبل از خروج سفیانی و صیحة آسمانی چنین ادّعایی کند، دروغگو و مفتری است(و سیأتی شیعتی من یدّعی المشاهدة، ألا فمن ادّعی المشاهدة قبل خروج السفیانی و الصیحة فهو کاذب مفتر)…
راست مي گفت اين عبارت در نامه حضرت به نائب چهارم خويش وجود دارد.اما راز بحث در معناي كلمه “مشاهده ” است كه او را به اين اشتباه انداخته كه فكر كرده اين عبارت ،نافي ديدارها و تشرفات است.” مشاهده” از باب مفاعله و به معناي ديدار دوطرفه است.يعني هر دو طرف قصد ديدار كنند و بتوانند ديدار را تحقق بخشند.يعني كسي ادعا كند هر زمان بخواهم مي توانم حضرت را ببينم چنانكه نائبان خاص مي توانستند اين كار را انجام دهند.پس ادعاي مشاهده ادعاي نيابت خاص است كه با اين عبارت باب آن بسته شد و دوره غيبت كبرى آغاز شد و كسي نمي تواند چنانكه اين نائبان مي توانستند هرلحظه خواست به ديدار حضرت مشرف شود.چنين كسي دروغگو و مفتري است…
تاريخ بعضي از اين مدعيان دروغين را ثبت كرده است همچون شلمغاني و نميري و حلاج كه ادعاي نيابت كردند و به امام افترا بستند كه آنان را به نيابت خود گمارده است.حضرت به درستي در آن توقيع شريف اين حركات را پيش بيني نموده و فرموده است هركس چنين ادعائي كند دروغگو ست چون نمي تواند مرا ببيند و افترازننده است چون من او را به نيابت تعيين ننموده ام.پس منظور از مشاهده ،ادعاي نيابت و ديدار هرلحظه اي است كه مدعيش كاذب و مفترى است…
اما اينكه آن حضرت بعضي از شيعيانش را به مصالحي به ديدار خود مشرف فرمايد مورد تاييد علماست. شیخ طوسی می فرماید: ما جایز می دانیم که بسیاری از دوستان و شیعیان – حضرت مهدی(ع) در غیبت کبری به وی دسترسی پیدا کنند»و سید بن طاووس خطاب به فرزندش می فرماید:” راه به سوی امام زمان تو، برای کسی که مورد عنایت و احسان خداوند قرار گیرد، باز است”و در جاي ديگر فرمايد:”اکنون که حضرت مهدی (ع) برای تمام شیعیان ظاهر نمی باشد، مانعی نیست که گروهی از شیعیان با حضرت ملاقات نمایند و از گفتار و کردار وی بهره مند گردند، و این مطلب را پنهان بدارند؛ چنانکه این جریان درباره ی گروهی از پیامبران و اوصیایشان و حتّی بعضی از سلاطین واقع شده است که به جهت مصالح دینی یا دنیوی از بسیاری از مردم پنهان می شدند”…اين ديدارهاي نوراني همگي به اختيار و اراده مولا انجام مي گرفته نه به اراده ديدار كننده و لذا مصداق “مشاهده ” نمي باشد…