بازار را از ديرباز مي شناسيم:كسب و كار و كالا و خريد و فروش…كركره هايي كه به نام خدا بالامي رود و با توكل به او كسب و كار آغاز مي شود.هم قدمتى ديرينه دارد و هم قداستى بيشينه زيرا محل دوستداران خدا بوده است كه “الكاسب حبيب الله”. تلاش براي تحصيل رزق حلال و تأمين معاش پاك و در كنار آن پيشتازي و بنيان امور خير و احسان .پيش از كسب ،احكامش را مي آموختند تا به حرام نيفتند(الفقه ثم المتجر).مرداني مهربان و خيرگستران و غمخوار محتاجان و دستگير بينوايان و بار افتادگان.با صداي اذان،پيشخوان را رها و به مسجد مي شتافتند و كم و زياد رزق را شاكر بودند و اهل حرص نبودند و حاضر نمي شدند روي آبروي كسان راه روند و درهمي حرام بر مال بيفزايند.قانع بودند و با كمي سود متاع خويش مي فروختند.اهل انصاف بودند نه اجحاف، و اهل احسان و وقف و تعظيم شعائر و صدقات و بنيان گذار مسجد و حسينيه و مهديه و درمانگاه و دارالايتام وخيريه و روضه و زيارت و…
چنين بازارى،خود عبادتگاه بود هم به لحاظ نيت وهم عملكرد.هرگونه انحراف،آفتِ قداست بازار مي شد و روا نبود.در دوره هاي جديد اما آن حال و هوا، آن نيت ها،آن معنويت ها،آن خيرانديشى ها و انصاف ها،كم و كمتر شده است هم به لحاظ شيوع حرص و طمع و مال اندوزي و تكاثر طلبى،هم فاصله گرفتن از فقه،هم ورود فرهنگ سرمايه داري غربي و نيز چشم همچشمى ها و رقابت هاي مخرب و نتيجه اش مليونها پرونده فساد و نزاع اقتصادى در محاكم قضايى!
در بازار آن روزگاران،امام عصر ارواحنا فداه به مغازه و حجره بعضي كاسبان قدم مي نهادند و از آنها احوال مي پرسيدند و چله نشينانِ ديدار خود را توصيه مي فرمودند اگر مثل اين كاسب هاي با انصاف و مردم نواز باشيد لازم به چله نشينيِ ديدار ما نيست،بلكه ما به ديدار شما مي آئيم و قرار ملاقات را هم در حجره محقر آن قفل ساز با انصاف قرار دادند و آن قفل ساز نيز گفت اين بزرگوار كه اورا نمى شناسم ، گهگاه به ما سري مي زند و احوال مي پرسد!
وقتي بازاري هاي ما، در اخلاق و منش و فقه كسب و كار ، مراعات حلال و حرام كنند و به چشم عبادت در آن بنگرند و پيشه خود را رفع احتياجات مردم بدانند و قصد تقرّب كنند،رنگ و بوي مهدوي مي گيرند و از بازارشان نيز شميم مهدوي بر خواهد خاست.پول ديگر هدف نخواهد بود كه وسيله و ابزار رفع احتياج و اعمال خير خواهد گشت و همه مفاسدى كه مترتب بر آن اقتصاد ناسالم بود ،از بين خواهد رفت و اقتصاد هم مهدوي مي شود…