اولين حقوقش را كه گرفت از اين كه استقلال اقتصادي پيدا كرده بال در آورده بود! شب ها در صفحات دنياي مجازي يا دوستان دانشگاهى تحت بمباردمان تبليغات فمنيستى و شعارهاي تساوي حقوق زن و مرد و استيفاي حقوق از دست رفته بانوان و رفع ستم و ظلم از جامعه زنان بود و راستش كمي هم اين حرف ها باورش شده و ديگر در انجام وظايف دينى هم كوشا نبود و رنگى مي پوشيد و مي خواست متجدد جلوه كند و أنگ أُمّل به او نچسبد!
بخاطر خويشاوندي نمي توانستم به سرنوشت او بي تفاوت باشم.به همسرم گفتم به رسم مهمانى دعوتش كند تا فرصت صحبت پيش آيد.آن شب آمد و خوشبختانه بهانه اي طبيعى براي گفتگو فراهم شد و بسيار صحبت كرديم…
…زنان ما همپاي مردان در روستاها و مزرعه ها كار مي كردند و در نوع وقايع مهم خانواده مثل معيشت و ازدواج و خريد خانه و سفر ، همراه و ياور و تصميم گير بودند و هرگز فكر نكردند حقوقشان پايمال شده چرا بايد چشممان به غرب باشد تا حقوق زنان استيفا شود؟مگر كتاب زندگى آنها قرآن ،آنها را تا جايگاه والاي قرب الاهى بالا نبرده از نماز تا روزه و احسان و حج و علم و دانش به ملكوت الاهى بار نداده است؟مگر همه دغدغه هاي مادي آنها را توسط همسر تضمين ننموده است؟غربي كه زنان را وسيله تبليغ كالا كرده كجا مي تواند چون خدا سعادت او تضمين كند؟
گفت : ولي بعضي مردان به زنان با ديد نابرابر مي نگرند و احترام و ارزش چنانكه خدا فرموده براي زنان و همسران نگاه نمي دارند؟ گفتم متخلف همه جا هست،مگر در غرب همه ارزش زنان را پاس مي دارند؟ مهم اعتماد است به قانون الاهى كه سعادت زن و مرد را در پرتو شريعت تضمين نموده است.گفت سهم من در فعاليت هاي اجتماعى تا كجاست؟گفتم تا هرجا كه مردان فعاليت اجتماعى مي كنند زنان هم هستند.زنان فقط از جهاد با شمشير معاف شده اند آن هم براي پشتيبانى از كانون خانواده و خدمات پشت جبهه است و گرنه در تبليغ دين و خدمت به مردم همپاي مردان مسئولند.اما بايد دانست زن چون ريحانه است و بايد شأن و ظرافت او در كارسپاري ها لحاظ گردد…
گفتم و گفت تا رسيديم به مسئوليت هاي اين زمانى.گفتم امروز بطور مساوي زن و مرد براي مسئوليت هاي ناشي از انتظار و خدمتگزاري به آستان مهدوي وظيفه مندند.حتى روايات از زنان به عنوان بخشي از سيصد و سيزده سردار آن امام همام نام برده اند. حاشا كه گمان رود كه نقش بانوان در اين مصاف كمتر از مردان است.همه شيرمردان و شيرزنان منتظر، همپاي هم در روزگاران غيبت بايد چنان تلاش كنند كه لبخند رضايت بر چهره امامشان بنشانند.سهم زنان در اين مسئوليت خطير اگر بيشتر نباشد،كمتر نيست زيرا علاوه بر مسئوليت هاي شخصي ،پرورش فرزندان منتظر نيز بر عهده آنان است…