فرزندش گفت: پدر از او سخن بگو …و پدر متحير ماند چگونه او را معرفى كند؟ بگويد عده اي او را خدايش مي دانند و گروهى مرد نامتناهى اش گويند؛ نه مٓلٓك توانمش خواند ، نه بشر توانمش گفت /متحيرم چه نامم شه ملك لافتىٰ را …فضائلش لا تُعٓد و مناقبش لا تُحصىٰ است و كتاب فضل تو را آب بحر كافى نيست /كه تر كنم سر انگشت و صفحه بشمارم…گفت:فرزندم،همين قدر بدان فقط خدا مي داند او كيست ؛آنقدر بالاست كه علوّش را تنها خدا مى داند و بس كه نامش مشتق از نام خود خداست:و هو العليّ العظيم…
هر خوبي و كمالى را او نمونه و مظهر است؛ بالاترين اسوه و والاترين الگوست براي هر پوينده و رهروي كه بخواهد بهترين باشد:عالمان از او اكتساب علم كنند ؛شجاعان به او افتخار كنند؛عابدان به او اقتدا كنند؛ حاكمان به عدالتش تأسّى كنند؛بخشندگان ، از او سخاوت آموزند؛ پدران به راه او روند؛آزادگان را او معلم است؛پهلوانان را او مقتداست.از هر چه گويي بالاتر است ؛فوق تصور و گمان است؛انسانى عرشي است ؛ علىّ و عالي و اعلىٰ است…
فرزندم،او را كتابي است كه آن را همتاي كتاب خدا شمرده اند؛نهج بلاغت است و نماد حكمت و معرفت ؛هزار سال است بهتر از آن كتابى نيامده است؛دوست و دشمن در برابرش خضوع كرده اند و از درياي دانشش،خوشه چيده اند؛مباد از آن غافل شوي و جرعه اى ننوشي؛هزاران دانشور آنجا سيراب شده اند تو هم در باغستان معارفش گشتى بزن و توشه اي بردار و زندگيت را در سايه سار كلام مولىٰ،براي هميشه نورانى كن؛وصايايش،نامه هايش، كلمات قصارش،خطبه هايش،رنجنامه هايش،منشور حكومتش، بيانيه هايش ، تحليل هايش…
او تنها پنج سال فرصت حكومت داشت تا جامعه اى فرازين را بر ويرانه هاي پيشين بنا كند و دريغ كه نگذاشتند و در محراب عبادت ،به شهادتش رساندند…آنك ، ما را اميد است تا فرزندش مهدي پرچم عدالت علوي را در سراسر جهان به اهتزاز در آورد و برنامه ناتمام او را به انجام رساند؛او ذخيره الاهى براي تحقق همه وعده ها و وعيدها به انبيا و اولياست.منتظران حقيقى ،همان دلدادگان آستان علوي هستند كه هر روز براي مهدوي شدن و مهدوي بودن “يا على “مي گويند؛عنايت علوي ،شرط تقرب در آستان مهدوي است،آن پدر و اين فرزند را امير زندگى خود كن ؛ تا در حلقه مودتشان باشي و به حبل ولايشان متمسك گردي ،در امانى و پيروز دورانى!