چرا واژه هايي همچون ورع و تقوي،معادل دقيقى در فارسى ندارند؟ گاهى آنها را به پارسائى،گاهى پرهيزكارى و گاهى پرواپيشگى و نظير اينها ترجمه مي كنيم .شايد عمق اين واژه هاي قرآنى،براي عرب زبانان عادى هم خيلي شفاف نباشد و بايد آنها را در يك جمله تعريف نمود: “يك انضباط فكرى و عملى مداوم بر اساس ناظر دانستن خدا و مراقبت دائمى از خويش براي رعايت دستورات الاهى”.اين تعريف مبسوط از تقوي و مترادفات آن همچون ورع،شايد نزديك كننده محتواي آن واژه ها باشد.اين تعريف از آن جهت اهميت دارد كه اگر بخواهيم فقط يك توصيه براي شخص مومن ذكر كنيم،بر اساس متون دينى ،مي توانيم بگوئيم:تقويٰ يا ورع…
اين آيه مشهور قرآنى را همه ما شنيده ايم: همانا گرامى ترين شما نزد خدا، با تقوى ترين شماست:(إنّ اكرمكم عندالله اتقيٰكم).در مقدمه اين آيه شريفه خداوند مي فرمايد:ما شما را از يك زن و مرد آفريديم و سپس گروه ها و قبيله ها قرار داديم، همانا گرامى ترين شما نزد خدا، با تقوى ترين شماست.به تحقيق مي توان گفت: يكى از پرشمارترين واژه هاي قرآن،همين واژه و تركيبات و مترادفات آن باشد.اصولا همه اديان و شرايع و رسولان و امامان آمده اند كه بر همين واژه تاكيد نموده و مردم را به اين مفهوم دعوت نمايند و به اين كمال برسانند…
امام عصر ارواحنا فداه نيز، همه دوستان و منتظران خويش را به تقوي فراخوانده و مي فرمايند: هر كه ما را دوست دارد، بايد به كردار ما عمل كند و از تقوىٰ مدد گيرد ؛ چرا كه تقوىٰ ، بهترين مددكار در امر دنيا و آخرت است:
(مَن أحَبَّنا فَليَعمَل بَعَمَلِنا ، وَليَستَعِن بِالوَرَعِ ، فَإِنَّهُ أفضَلُ مايُستعانُ بِهِ في أمرِ الدُّنيا وَالآخِرَةِ ).
اين سخن ،خيلي صريح و شفاف ، هم تكليف مدعيان محبت امام عليه السلام را روشن مي نمايد و هم نشان مي دهد كه خود امام، نماد كامل و بالاترين أسوه تقوى است كه همه بايد به ايشان تأسّى نمايند و نيز تأكيد مي نمايند كه بهترين وسيله اي كه منتظران براي وصول به سعادت دنيا و آخرت مى توانند به آن متوسل شوند،تقوىٰ است…
امام صادق عليه السلام نيز در حديث مشهوري بر همين نكته تأكيد فرموده اند:هركه شوق ياوري قائم (ع)را دارد بايد انتظار پيشه كند و عملش بر اساس تقوي و ورع و حسن خلق باشد…
در نهايت در يك كلام بايد گفت:
امام در انتظار ياورانى با تقوىٰ است؛ و يا : ياورانى با تقوىٰ ، منتظران حقيقي امام اند!