كسى را كه دوست مى داريد، علاقمنديد هميشه كنارش باشيد و ديدارش كنيد و حتى اگر مرحوم شد به كنار مزارش رويد و با او سخن بگوئيد و حتى برايش هديه معنوى بفرستيد و يادش كنيد.اين مفهوم زيارت است و از زيباترين جلوه هاي مودّت و محبت به شمار است كه با فطرت انسانى هم سازگار مى باشد.وقتى محبت اهل بيت عليهم السلام را به عنوان مزد رسالت خدا و پيامبر، واجب و ضروري فرموده اند،زيارت آنها كه نماد اين مودّت است نيز ضرورى خواهد بود. لذا اين زيارت نوعى عبادت است كه از طريق آن ،انسان به خدا تقرب مى جويد زيرا دارد فرمان خدا را عمل مى كند كه دستور به مودّت داده است.زيارت يك مدرسه سازندگى است زيرا شما با نزديكى به اولياى الاهى ،خود را در صف آنان قرار مى دهيد و با آنها تجديد پيمان مى نمائيد و براي ارتقاى خود از ايشان استمداد مى كنيد و از دشمنانشان تبرّى مى جوئيد و شفاعت آنان را نصيب خود مى سازيد و با توسل به ايشان خود را به ملكوت الاهى نزديك نموده و مشكلات خود را حل مى كنيد كه خدا فرمود:یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللهَ وَابتَغُوا إِلَیهِ الوَسِیلَةَ…» ای مؤمنین! تقوا پیشه کنید و برای رسیدن به او وسیله طلب نمایید…
در زيارت ها نخست به آنها سلام مى كنيم .اين سلام ريشه قرآنى دارد چنان که در آیات الهی می خوانیم: سَلامٌ عَلَی نُوحٍ فِی العالَمِینَ؛ سَلامٌ عَلَی إِبرَاهِیمَ؛ سَلامٌ عَلَی مُوسَی وَ هارُونَ؛ سَلامٌ عَلَی إِل یاسِینَ وَ سَلامٌ عَلَی المُرسَلِینَ…و سپس مبانى اعتقادي و خواسته ها را مطرح مى كنيم كه ترجمان همان مودت و محبت و اعلام موضع و همراهى است.زائر با اين زيارت ها كه گاهى از راه دور است و گاهى با سفر و نزديكى به مزار است،از امور مادى عبور مى كند و به خدا و اولياى او متوجه مى گردد و مشتاقانه و عاشقانه،شيرينى عبوديت و ولايت و مودت را با تمامى وجود احساس مى كند و محبت آن بزرگان را به سوي خود جلب مى كند.پيامبراكرم(ص)فرمود:هر کس به زیارت قبر من آید شفاعتم بر او واجب می شود.هر کس حج به جای آورد و قبر مرا بعد از وفاتم زیارت کند، مثل کسی است که مرا در زمان حیاتم زیارت کرده است.امام هشتم (ع)هم فرمودند: زیارت من در پیشگاه الهی با هزار حج برابرى مى كند اگر از روي معرفت انجام شود.همچنين زيارت سيدالشهداء(ع) بويژه زيارت اربعين از نشانه هاي پنجگانه ايمان شمرده شده است…
اما مقام شفاعت كه به معناى دستگيرى و طلب حمايت از فردى است كه داراي بعضى ويژگى هاى خوب براي حمايت است از طرف خداوند به اولياي الاهى و حتى به مومنان داده شده است.حقیقت شفاعت آن است که انسان از شفیع و واسطه بخواهد که به خاطر تقرّب و منزلتی که نزد خداوند دارد، برای درخواست کننده دعا کند که خداوند نیاز و حاجت او را برآورده سازد .آياتى همچون “وَ لا یَشفَعُونَ إِلاّ لِمَنِ ارتَضی”(جز برای کسی که او رضایت دهد شفاعت نمی کنند) و”مَن ذَا الَّذِی یَشفَعُ عِندَهُ إِلاّ بِإِذنِهِ”(کیست آن کس که جز به اذن خداوند در پیشگاهش شفاعت کند)و”لا یَملِکُونَ الشَّفاعَةَ إِلاّ مَنِ اتَّخَذَ عِندَ الرَّحمنِ عَهداً(آنان اختیار شفاعت ندارند، مگر کسی که در پیشگاه خداوند رحمان عهدی گرفته باشد)نشان مى دهد كه اولاً شفاعت ممكن است ثانياً با اذن و رضايت الاهى انجام مى گيرد و ثالثاً،عهد و پيمانى است بين خدا و اولياي الاهى…
ما با زيارت و تقرب به ساحت قدسي آل الله،از آنان تقاضاي شفاعت مي كنيم تا با مقامى كه نزد خداوند دارند،ما را در دايره حمايتى خويش قرار دهند و شفاعت نمايند(مُسْتَشْفِعٌ الَى اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِکُمْ) يعنىمن به وسیله شما در پیشگاه خداوند عز و جل را شفاعت را طلب مى كنم.وقتى برادران يوسف،به شفاعت پدر اميدوارند و از او مي خواهند نزد خدا شفاعتشان كند تا گناهانشان آمرزيده شود و يعقوب هم مى پذيرد و مى گويد چنين خواهم كرد(سوف استغفر لكم) ما چرا به شفاعت صاحبمان حضرت بقية الله ارواحنا فداه و اجداد گراميش،اميدوار نباشم كه شفاعتمان كنند و ما را جزو همراهان و متقربان به خويش قرار دهند…