“ما برای تو این مورد( فرزند خواهى) را از خداوند خواستیم و دعا کردیم. به زودی دو پسر نیک و فقيهاز همسرى ديگر روزی تو خواهد شد”(قد دعونا الله لك بذلك و سترزق ولدين ذكرين خيرين؛انك لاترزق من هذه و ستملك جارية ديلمية و ترزق منها ولدين فقيهين)…
همه آرزويش اين بود كه فرزندى داشته باشد.اكنون اين عالم و محدث نامور كه خود از خاندانى بزرگ و دانشمند با قدمتى سيصد ساله بود،پنجاه سال از عمرش گذشته و هنوز فرزندي نداشت.آري، على بن حسين بابويه (پدر شيخ صدوق قدس سره) يادش آمد قبلاً ملاقاتى با وكيل بزرگوار امام عصر (عج) جناب حسين بن روح نوبختى داشت و پرسش هائى از او نموده بود؛انديشيد چرا از او نخواسته كه از امام بخواهد براي فرزنددار شدنش دعا نمايد.دست به قلم برد و نامه اى به امام نوشت و نامه را توسّط علیّ بن جعفر بن اسود برای حسين بن روح فرستاد و خواست که نامه اش را – که در آن اشتیاق خود را به داشتن فرزندی ابراز کرده بود- به محضر صاحب الأمر(ع) برساند…
بعد از سه روز پاسخ نامه اش داده شد كه آن حضرت در جواب نوشته بودند: ما براي فرزند دار شدن تو دعا كرديم و خداوند اجابت نمود و بزودي خدا دو پسر خوب و فقيه به تو عنايت خواهد نمود.چندی بعد،دو پسرش محمد و حسين متولّد گردیدند كه بعدها محدثان و فقيهان و دانشمندانى نامور شدند.اما آوازه ابوجعفر محمد(شیخ صدوق) و آثار جاودانى اش عالمگير گشت و قرنهاست كه نورافشان است.او خود از اينكه به دعای امام متولّد شده افتخار و مباهات نموده و مى گفت:من به دعاي صاحب الامرعليه السلام متولد شدم (انا ولدت بدعوة صاحب الامر(ع)…
بايد حاجت را به نزد گره گشا ببرى تا حاجت روا شوى؛ وقتى علي بن بابويه ،حاجتش را به محضر امام رساند،سه روز طول نكشيد كه گره از كارش گشوده شد.چرا ما غافليم كه صاحب داريم و كليد گشايش همه مشكلات ما به دست با كفايت اوست؟چرا هنوز در نيافته ايم كه اگر مسير را بيراهه برويم، هم به مقصد نمى رسيم و هم در بيابان طعمه وحوش مى شويم؟! بس نيست غفلت ها؟ طبيب دردهاي ما منتظر است چرا لب نمى گشائيم؛مگر نفرمودنداگر حاجتى داشتى لب بجنبان و بگو(حرّك شفتيك)،چرا اين خانه را رها كرديم وجاى ديگرى رفتيم؟!
فرزندي كه به دعاي امام متولد شود،بى ترديد مفيد و دانشمند و خدمتگزار خواهد بود؛زندگى كه با تمسك به امام آغاز شود بى ترديد حسن عاقبت خواهد داشت؛كسب و كار و تحصيل و برنامه اى كه با توسل به امام همراه باشد بى ترديد،نتيجه بخش خواهد بود؛صدوق بزرگوار،با اين عنايت متولد و دانشمند و فقيه و خيرمدار گشت.بر اثر همين تربيت،هر مشكل را نزد خود امام مى برد و پاسخ مى گرفت چنانكه وقتى مشكل دوري خود از خاندان و وطن را نزد امام برد، حضرتش راهنمايي فرمود و راه نشان داد كه :با نوشتن كتابى در مورد غيبت ما حاجتت روا مى شود و او كتاب شريف “كمال الدين” را نوشت و حاجتش روا شد…