بله، يك دست صدا ندارد! ولى وقتى دو دست با هم مشاركت كنند ،هم صدا توليد مى شود و هم هزاران كار ديگر به ظهور مى رسد.دو نفر شريك زندگى هم مى شوند و يك خانواده شكل مى گيرد و از آنها نسلى پايدار بوجود مى آيد.عده اي باهم تشريك مساعى مى كنند و يك موسسه يا بنگاه يا گروه يا حزبى را بنيان مى نهند و هزاران كار از آن مى تراود.موسى هم وقتى خواست ماموريت عظيمى را بپذيرد از خدا خواست برادرش را وزير و هميار و پشتيبان و شريك او قرار دهد(واجعل لى وزيراً من اهلى،هارون أخى،أشدد به ازري و أشركه فى امرى).اين كه بتوان در فعاليت ها براي وصول به اهداف، شريك هاى همراه و هميارپيدا كرد و با آنها ماموريت هاي كوچك و بزرگ را انجام داد مهارتى است كه صاحبان ايده ها و طرح هاي اقتصادي و فرهنگى و سياسى بايد به آن مجهز شوند…
البته انتخاب شريك،مخاطراتى هم دارد:طبيعتاً با وجود شريك،مقداري از اختيارات و آزادي هاي فرد،محدود مى شود و سليقه ديگرى هم غير از سليقه او مطرح مى گردد كه چه بسا مطابق ميل او نباشد و تصميم ها از حالت فردي خارج شده و بايد در امور، ايده و نظر شريك هم لحاظ شود.اما اين محدوديت ها بلحظ فوايد مشاركت بايد پذيرفته شود تا فوايد استفاده از نيروهاي ديگر به ثمر بنشيند.مشكلات ديگرى هم ممكن است در مشاركت پيش آيد مثل تغيير نظر شركا يا انصراف آنها يا بالا گرفتن اختلافات بوسيله عوامل داخلى يا خارجى سازمان و حتى گاهى خيانت افراد به يكديگر يا عوامل مخرب ديگر.اما هيچكدام از اين ها ،ضرورت و فوايد مشاركت را منتفى نمى كند…
هرچه نقشه مشاركت ها،مهندسي تر و عالمانه تر طراحى شود،عمر مشاركت ها طولانى تر و فوايد آن افزون تر خواهد شد. صبر و حلم و پشتكار و گذشت و اغماض هم براي تداوم مشاركت ها بسيار مؤثر است.طبقه بندي انواع شركا و انتخاب گزينه هاي مناسب تر و همراه تر و تقسيم دقيق مسئوليت هاي هريك و ارزشيابى از فعاليت ها و رفع نواقص عملكردها و جبران نقاط ضعف و بالا بردن ضريب بهره وري،ثمرات مشاركت ها را بيشتر خواهد نمود.مطالعه و بررسي نمونه هاي مشاركت هاي موفق و ناموفق و يادداشت برداري از عوامل هركدام و به كارگيرى اين تجربيات در كار خود از جمله اقدامات خوب براي هر مشاركت به شمار است…
مهارت مشاركت در فعاليت هاي دينى ،به معنى مهارت بهره گيرى از توان ساير افراد و گروه هاي همسو در وصول به اهداف است..توان افزايي و رفع محدوديت ها و توسعه فعاليت ها از طريق مشاركت ،از اهداف اين همكارى است.مرزبانان مهدوي بايد باور كنند تنها نيستند و افراد و موسسات ديگري در اطراف يا محيط آنها هستند كه مى توان با هريك از آنها درصدي مشاركت نمود.حتى اگر بتوان مشاركتى به نسبت ده و نود هم تعريف كرد باز هم يك موفقيت محسوب مى شود.نبايد منتظر مانند كه ديگران به سراغ ما بيايند بلكه ما بايد ايده را براي آنها مطرح نموده به مشاركت ترغيب شان نمائيم.بايد علاقمندان و فعالان مهدوي را به هم پيوند داد تا صداي مهدويت ،رساتر به گوش جهانيان برسد…