عجب آفتى است اين آفت نام و مقام كه وقتى به جان كسانى مى افتد همه چيز آنها را تحت تأثير قرار مى دهد و “اخلاص” را به “ريا” مبدل مى سازد و اعمال را فاسد مى كند.فضله اي ، يك خروار غذا را ناپاك مى كند و قطره خونى يك مخزن بزرگ شير را آلوده مى نمايد. فرد ، ديگر بخاطر خدا نيست كه كار خيرى انجام مى دهد بلكه براي خودنمائى و نام و شهرت و پسند خويش يا احسنت ديگران است كه به آن كار مبادرت مى نمايد.اين آفت، ريا نام مى گيرد كه مبطل اعمال است و پذيرفته حق نيست.هم افراد بايد مراقب ريا باشند و هم تشكل ها و سازمان هاي نيكوكارى.قصدشان بالا بردن نام و پرچم و برند خودشان نباشد بلكه اعلاى كلمه حق و جلب رضايت او باشد…
ريا از مصاديق شرك است چنكه اخلاص از لوازم توحيد.آنكه جان را به خدا سپرده است همه اعمالش رنگ خدائى مى گيرد كه عجيب رنگ نيكو و زيبائى است(صبغة الله و من احسن من الله صبغة) و آنكه پسند ديگران و نام و شهرت خود را هم دخالت مى دهد به شرك مبتلا شده و از اخلاص دور مانده است.بسيار بايد مواظب بود كه شرك وارد انديشه انسان نشود تا آن را فاسد سازد زيرا شرك ، بسيار آرام و پنهان وارد مى شود به نوعى كه انسان متوجه ورود او نمى شود.در روايت است كه شرك همچون موري سياه است بر سنگى سياه در شبى تاريك و ظلمانى! فرد ،ظاهراً دارد براي خدا مجاهده مى كند ولى در اعماق قلبش ،خود و گروه خود را هم شريك كرده است!
نام و برند اگر فقط براي امتياز از نام هاي ديگران باشد-كه فلسفه نام هم همين است-خللى وارد نمى كند زيرا ناگزير از نام هستيم تا از ديگران شناخته شويم.اما از جائى اين نام به آفت تبديل مى شود كه در پى اعتلاى نام باشيم و طبيعتاً براي منافع اين نام، وارد مرده باد و زنده باد و “درود بر” و “مرگ بر”بشويم و براي آن نام رأي جمع كنيم و آن نام را به قدرت برسانيم.بسيار كسان را سراغ داريم كه منشأ بسيارى از كارهاي خير بوده اند اما كسي آنها را نشناخته و گمنام مانده اند و كسانى را هم سراغ داريم كه در كنار كار خيرى كه انجام داده عكس و سلفى گرفته اند تا ديگران بدانند او اين كار خير را انجام داده است.چقدر تفاوت است ميان آن و اين…
كسانى را مى شناسم كه در يك تشكل بى نام مهدوى سالها به خدمتى الاهى و هدايتى مشغول بودند و وقتى هم پس از سالها به ضرورتى مجبور شدند خود را ثبت كنند از مطرح شدن نام خود گريز داشتند و مى خواستند همچنان گمنام،خدمت كنند.كار خالصانه تأثير مى بخشد و به هدف اصابت مى كند و ريا به مقصد نمى رسد و نتيجه نمى دهد و شايد نتيجه اش همان مطرح شدن و شهرت دنيوى همان فرد و گروه شود كه اين نام و شهرت هم مثل همه كارهاي دنيوى گذرا و ناپايدار است.حيف نيست ثبت نام خويش را در ملكوت الاهى و دفتر صاحب الزمان سلام الله عليه فرو نهيم و در پى نام و شهرت گذارى دنيوى باشيم؟! حيف نيست رضايت و خشنودى آقاي جهان را با رضايت گذراى چند مخلوق ضعيف عوض كنيم؟!هيچ خردمندي به چنين تجارت سخيفى دست مى زند؟!…