روح توسل و تمسك چنان كه در فردانيت شما نهادينه شده در تشكل و تجمع و گروه شما نيز بايد نهادينه شود.تشكل دينى براي اين معنا بايد برنامه ريزى كند آن چنان كه در آموزش ها و برنامه عمل بتوان ردپاى آن را مشاهده كرد. وقتى اساسنامه و بيانيه ماموريت و راهبردها و اصول برنامه و اعلاميه عضويت و همبستگى يك تشكل را مطالعه مى كنيم بايد به وضوح ببينيم اين گروه خود را در همه حال و موقعيتى تنها و يله و رها نمى بيند و در همه تلاش ها، بعد از خدا به آل الله چشم دارد و خويشتن را متوسل و متمسك به آن ذوات نورانى مى داند تا بتواند به خدمتى نائل آيد..
از نشانه هاي اين معنا اين است كه هيچ نشست علمى يا كارى را بدون دعا براى امام،آغاز نمى كنند و در پايان نيز همين رويه را ادامه مى دهند.هر ماموريت كارى را با توسل مى آغازند و چون با موفقيت به پايان مى رسانند شكر آن را نزد موالي خود مى برند.چون به مشكلى برخورند از آنها استمداد مى نمايند و اگر مشكل كمى بزرگ شد بلافاصله مجلس توسل و دعا ترتيب مى دهند و از خود آنها طلب گشايش مى نمايند.در آموزش ها با اشاره به فراز هاي متون قرآنى،روائى و ادعيه و زيارات مفهوم “فاز من تمسك بكم” را تبيين مى كنند و در تبليغ ها نيز همين معنا را نشر مى دهند و در برنامه هاي هدايتى نيز به مخاطبان ،راز توفيق و وصول به هدايت را تمسك مى گويند زيرا آنها واسطگان هدايت و وسيله هاي رستگارى و نجات هستند و اگر اين وسائل نباشند هدايت محقق نمى شود.
بايد آن چنان شود كه اين اذكار زبانى كم كم جزئى از شاكله و نهاد افراد گردد و قلباً اينگونه شوند كه در هركارى قلبشان متوجه آن ذوات نورانى شود و خود را چون كودكى ناتوان بينند كه به والدين خويش وابسته است و دست خود را از دست آنها جدا نمى كند و محكم مى گيرد و اگر آنها را گم كند مى گريد و داد و فرياد مى كند تا دوباره به آنها برسد و در كنف حمايت آنان قرار گيرد.آزمون آن هم ساده است:خود را نظاره كنند كه در مشكلات و سختى ها به نخستين جائى كه رو مى كنند كجاست؟ به چه كسى متوسل و متمسك مى شوند و از كه استمداد مى نمايند…
در تشكل هاي مهدوى انتظار اين است كه هر ذكرى فراموششان بشود،دعاي فرج فراموش نشود و صبح و شام و كلاس و همايش و مجلس و سفر و حضر،با اين دعا و امثال آن عرض ارادت و توسل به پيشگاه حضرت ولى عصر عليه السلام برند و در نمازها نيز اين دعا و توسل را فراموش نكنند و در هر فعل مستحبى از ايشان ياد كنند و به نيابت او انجام دهند و قرآن خوانند و ثوابش به محضرشان تقديم نمايند و با بهانه و بي بهانه از او گويند و نامش زمزمه كنند و خلاصه از او جدا نشوند تا در قيد حيات و زندگى هستند.اين معناي حقيقى و واقعى “تمسك” است…