رهبر بهائيت به اسم دين و آئين جديد،مقدسات دين اسلام را مورد انكار و تمسخر قرار داده و با الفاظ ركيك همچون ارامل(پيرزنان و پيرمردان بى همسر و بيچاره) به پمپاژ اهانت و خشونت پرداخته است تا ثمره آن تفرقه و جدال و جنگ بين ايرانيان باشد. او در بيانى ديگر در مخالفت با مهدويت ،عقيده به وجود و حيات حضرت محمدبن الحسن العسكرى عليه السلام را عقيده ارامل شمرده و بار ديگر شخص ايشان را موهوم با عيال و اطفال موهوم مى خواند و جميع شيعيان اثنى عشريه را بخاطر اين باور تقبيح و سرزنش مى نمايد و مى گويد بيش از هزار سال است كه آنان در اين گمراهى به سر مى برند:
اين سخن اوست كه با عرض پوزش مجدد از ساحت قدسي مهدوى و همه مسلمانان و باورمندان مهدويت ، تنها به جهت آشنائى بيشتر با سبك برخورد رهبران بهائى با اعتقادات مسلمانان و شيعيان نقل نموده و پژوهشگران منصف را به قضاوت در مورد اين نحوه برخورد دعوت مى نمائيم : “باری بعضی اهل بيان به اقوال ارامل ( بیچارگان و حقيران و مسكينان ) اهل فرقان ، ناس را از شريعه رحمن منع نموده‌اند به حرف جيم(؟) و امثال او بگوئيد به عين بصيرت مشاهده کنيد هزار سال اَو اَزيد جميع فِرَق اثنی عشريّه نفس موهومي را که اصلاً موجود نبوده مع عيال و اطفال موهومه در مدآئن موهومه محل معيّن نمودند و ساجد او بودند.” ( كتاب اقتدارات از بهاء الله ص 244)
آيا اين لحن گفتار اهانت آميز،از مدعيان ادب و وحدت عالم انسانى،موجب شگفتى نيست؟آيا شيعيان ،كه طبق هزاران حديث صحيح و متواتر مثل حديث لوح (كه خود بهاء الله در كتاب ايقان بطور ضمنى آن را قبول نموده و به بخشى از آن استناد نموده است و در آن حديث قدسى نام يكايك امامان از علي بن ابيطالب تا شخص محمدبن الحسن العسكرى عليهم السلام نام برده شده و صفات آنان و نيز شيعيان آخرالزمان تبيين شده است)به شخص بقية الله (ع) باورمندند،داراي اعتقادات اساطيرى و افسانه اي و خيالى همچون افسانه هاي ارامل و پير زنان هستند و عقائد سست آنان را دارند؟! آيا هزار سال آنها در گمراهى بوده و به بيراهه رفته اند؟! آيا چنين شخصى وجود نداشته و موهوم است؟! آيا شيعيان او را ساكن مدائن موهومه(شهرهاي خيالى)دانسته و بيش از هزار سال به شخصى خيالى معتقد بوده اند كه اصلاً وجود نداشته است…؟!
جناب بهاء الله نمى داند كه با اين كلمات ،زير پاى خود را خالى مى كند زيرا همه تلاش او در كتاب استدلالى ايقان خويش ، اثبات صدق دعوى ميرزا على محمد باب و اثبات مقام براى اوست در حاليكه او در كتاب هاى خويش با تجليل از حضرت محمد بن الحسن عليه السلام ياد مى كند و كتابش را از ناحيه او مى داند و منكر حتى يكى از سفيران و وكلاى چهارگانه او را كافر تلقى مى نمايد! اگر كتاب ايقان جناب بهاء الله در اثبات باب است،باب خود منكر امام دوازدهم و وكلاى او را كافر مى داند پس بهاء الله از نظر باب(كه بهاء الله در صدد اثبات اوست)كافر تلقى مى شود و سخنش از ناحيه مرادش يعنى باب،كفر و باطل است ! بدين ترتيب بايد از طرفداران جناب بهاء پرسيد بين سخن باب و بهاء كداميك را بايد پذيرفت و حق با كيست و اين تناقض را چگونه بايد حل نمود…؟!