از ويژگى هاى رهبران الاهى اين است كه خود را تابع قانون و نه فراتر از قانون مى شمرند.پيامبر و امام ،خود را مقيد به شرع مى دانند و جز در چارچوب وحى راه نمى سپرند.آنها چونان رهبران بشرى و حاكمان سياسى نيستند كه خود را فراتر از قانون بدانند و از آن عبور كنند و يا آن را تغيير دهند.خداوند عزوجل فرستاده اش حضرت محمد صلى الله عليه و آله را اين چنين توصيف مى فرمايد:او از روى خواهش ها و هواهاى نفسانى خويش سخن نمى گويد بلكه آنچه بگويد وحى الاهى است كه به او وحى شده است (ما ينطق عن الهوى إن هو الّا وحى يوحى).حضرت امير المومنين عليه السلام نيز هنگامى كه حاكم بود و كسي از او شكايت به قاضى برد،در جلسه دادگاه حاضر شد و قاضى را بخاطر آنكه او را با كنيه و طرف دعوا را به اسم مخاطب ساخت،مورد عتاب قرار داد كه چرا عدالت را رعايت ننموده و هر دو را يكسان مورد خطاب قرار نداده است…
امام عصر ارواحنا فداه،با آگاهى و علم موهوبى كه به همه زواياى احكام الاهى دارد و ظواهر و بواطن و تنزيل و تأويل آن را مى شناسد همچون امامان قبل و نياى خويش پيامبر سلام الله عليه ، به همه اوامر و نواهى شرع ،عامل است و از اينكه شرع مورد بى مهرى و تحريف شود بسيار اندوهگين مى شود و چون به اذن الاهى قيام فرمايد همه اين تحريف را از چهره دين زدوده و احكام و فرائض تعطيل شده و متروك مانده را به جريان مى اندازد و كجى ها را راست مى نمايد و روش اصلى ديانت و تشرع را باز مى گرداند( اَيْنَ الْمُنْتَظَرُ لاِِقامَةِ الاَْمْتِ وَاْلعِوَجِ، اَيْنَ الْمُرْتَجى لاِزالَةِ الْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ، اَيْنَ الْمُدَّخَرُ لِتَجْديدِ الْفَرآئِضِ و َالسُّنَنِ، اَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ لاِِعادَةِ الْمِلَّةِ وَالشَّريعَةِ…)
چنانكه گفته شد سلوك امام،كاملاً منطبق بر شرع و در چارچوب وحى است.سالكان راه امام نيز بايد كاملاً مراقب باشند از مسير شرع منحرف نشوند تا جا ،جاى پاى او گزارند و شيعه او باشند.بر اساس كلام اميرالمومنين عليه السلام در خطبة البيان،پيمان نامه حضرت مهدى سلام الله عليه با سرداران و معاونان و يارانش در ابتداى ظهور، همين تقيد به شرع است.در بخشي از آن بيعت نامه آمده است كه آنها بايد پيمان بندند كه مسلمانی را ناسزا نگویند؛ مرتكب فحشا و منكرات نشوند؛ انسان در حال احرامی را نکشند، هتک حرمت محترمی را نکنند؛ به خانه ای هجوم نبرند؛ هیچ کس رابه نا حق کتک نزنند؛ راه را بر کسی نبندند؛ ترس ووحشت در جادّه ها ایجاد نکنند؛ مال یتیم را نخورند؛به ربا و خمر و فساد آلوده نشوند؛احتكار نكنند؛امر به معروف و نهى از منكر را واننهند و…
اگر منتظران ،در زمان غيبت هم بر اين پيمان باشند و بر اساس آن با امام بيعت كنند و بر اين روش سلوك نمايند؛جامعه اى نورانى خواهند داشت.نه تنها به معاصى آلوده نشوند بلكه چون اهل معصيت را ديدند چهره درهم كشند و روترش كنند و خود را ناخشنود نشان دهند(عاشروا اهل المعاصى بوجوه مكفهره)نه آنكه با آنها قاطى شوند و در جرگه ايشان در آيند وچون آنان شوند. بسيار ناگوار خواهد بود كه به حضرت منسوب باشيم اما بر شرع و قانون الاهى مقيد نباشيم.نكند فرزند ناخلفى شويم كه با خروج از دائره شرع ،دل پدر را به معاصى خون كند و قلبش بيازارد و اشك بر چشمانش جارى سازد…