صبر و شكيبائى، سيره و سنت اولياء الاهى است .خداوند رسولانش را به شكيبائى امر نموده و به پيامبر اكرم (ص) نيز فرموده :”شكيبا باش چنانكه پيامبران اولوالعزم نيز شكيبائى نمودند(فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ). کسانى كه منتظر تحقق يافتن اهداف آرمانى هستند بايد تا فرا رسيدن زمان شكل گرفتن و تحقق يافتن آن آرمان ، پايدارى و شكيبايى كنند و هر ناملائمى را در آن راه با بردبارى بپذيرند زيرا صبر و پايدارى جوهر حياتى استقامت و ماندگارى و شرط وصول به پيروزى است ،لذا فرمود :از خدا كمك بگيريد و پايدارى پيشه سازيد كه زمين از آن خدا است و به هر كس بخواهد آن را به وراثت مى دهد، و سرانجام از آن پرواپيشگان است ( استعينوا بالله واصبروا انّ الارض لله يورثها من يشاء من عباده و العاقبة للمتقين )…
سلوك امام عصر ارواحنا فداه نيز در مورد صبر و شكيبائى ،همان سلوك رسولان الاهى بويژه جدّ بزرگوار خويش است.امام صادق عليه السلام :دينى كه امامان، مردم را به آن فرا مى خوانند، پارسايى است و انتظار فرج با صبر و شكيبايى(من دين الائمة الورع … و انتظار الفرج بالصبر) .امام رضاعليه السلام نيز فرمود:چه نيكوست صبر و شكيبائى و انتظار فرج(ما احسن الصبر و انتظار الفرج).همين خصلت صبر است كه عامل امتياز مردم آخرالزمان نسبت به مسلمانان صدر اسلام به شمار آمده است.امام صادق به نقل از پيامبر عليهماالسلام فرمود:پس از شما كسانى بيايند كه يك نفر ايشان پاداش پنجاه نفر از شما را داشته باشد، گفتند: اى رسول خدا ما در جنگ بدر و احد و حنين با تو بوديم و درباره ما آيه نازل شده، پيامبر فرمود: اگر آنچه به ايشان رسد به شما برسد، شكيبايى آنان را نداريد…
مى دانيم ،امام عليه السلام در اين غيبت طولانى – كه بر بنياد حكمت هاى الاهى است – سختى هاى بسيارى را تحمل مى فرمايد اما صبورى و شكيبائى پيشه مى كند.ياران او نيز بايد بر اساس همين شيوه ، راه صبر را پيش گيرند و بى تابى و ترديد به خود راه ندهند.آنها به اين سخن امام صادق(ع)عمل مى كنند كه فرمود:”…شيطان تو را تحريك نكند. زيرا كه عزت از آن خدا و پيامبر و مؤ منان است ليكن منافقان نمى دانند. آيا نمى دانى كسى كه منتظر امر ما -يعنى حاكميت و جامعه آرمانى ما- باشد، و بر بيم ها و آزارهايى كه مى بيند شكيبايى ورزد در روز بازپسين در كنار ما خواهد بود…”
منتظران همچنين به سخنى ديگر از آن امام ،چشم دارند كه به مومن طاق فرمود:اى پسر نعمان ! انسان، مؤ من شمرده نشود مگر آنكه سه خصلت را در خود پديد آورده باشد: خصلتى از خدا و خصلتى از پيامبر و خصلتى از امام … آن خصلتى را كه از امام بايد در خود پديد آورد صبر و شكيبايى در دشواري ها و مشكلات است ، تا فرج و گشايش الهى برسد. لذا گذشت روزگار و دير پايى نظام هاى ستم بنياد و انبوهى حوادث و ويراني ها و ناكامى ها و انقلاب هاى نافرجام ، منتظر راستين را از آينده ماءيوس نخواهد ساخت و در اصالت راه و كار خود به ترديد نخواهد افكند و اميدش را زائل نخواهد نمود و در شور و حرارت و تلاش خدمتگزاريش خلل نخواهد افكند و هماره اين فراز از زيارت حضرت را زمزمه خواهد كرد كه: “اگر روزگاران به درازا كشد و عمر طولانى شود، يقينم به تو افزون گردد، و دوستيم فزونى يابد، و بر تو (بيش از پيش ) تكيه كنم و مدد بخواهم و چشم به ظهورت دارم و منتظرم ، و آماده جهاد در راه توام (فلو تطاولت الدهور…)…