دلتنگ بود از اختلاف و تفرقه و دشمنى و مى گفت: از آفات جوامع انسانى،تفرقه و جدائى و نزاع و دشمنى است. خداوند يكى از دستاوردهاى بزرگ پيامبر اكرم و دين اسلام را نزديك كردن افراد به هم و تأليف قلوب و اتحاد مردم شمرده است زيرا به برکت تعاليم و فداكارى هاي آن حضرت ، تفرقه و دشمنى هاى آنها به دوستى و برادرى مبدل شد : “و به ياد آوريد نعمت خداوند را بر خودتان،آن موقعی که با يكديگر دشمن بودید و خدا دلهاي شما را الفت و پیوند داد و به موهبت آن با هم برادر شدید( و اذکروا نعمة الله علیکم اذ کنتم اعداء فالّف بین قلوبکم فاصبحتم بنعمته اخوانا). يكى از مأموريت هاى فرستادگان الاهى، ررفع تفرقه ها و تحقق وحدت كلمه بر محور توحيد و اعتصام به ريسمان خداست (واعتصموا بحبل الله جميعاً و لا تفرقوا)…
ادامه داد: امامت نيز كه تداوم نبوت است، همين هدف را دنبال مى كند. در زیارت جامعه می خوانیم:” بوسیله ولایت و پیشوائی شما، کلمه (توحید و معارف الهیه) به کمال رسید و نعمت بزرگ دین به خلق عطا گردید و پراکندگی به ألفت و اتحاد مبدل گشت( بولایتکم تمت الکلمة و عظمت النعمة و ائتلفت الفرقه).همان گونه كه با قيام پيامبر و دستورات شرع،خداوند كينه ها را برطرف نمود و افراد با يكيگر برادر شدند(و نزعنا ما فی صدورهم من غلٍّ اخوانا).
شيوه سلوك امام مهدى عليه السلام نيز همين شيوه است.در دعاى ندبه آن حضرت را به صفت “مولّف” يعنى الفت بخش و پيوند دهنده ، توصيف نموده اند:(أَيْنَ مُؤَلِّفُ شَمْلِ الصَّلاحِ وَ الرِّضَا) كه اين گونه ترجمه كرده اند:كجاست فراهم آورنده سراپرده صلاح و رضا،يا گردآورنده شايستگى و رضايت مندى، يا كجاست الفت بخش دل هاي پراكنده و متفرق بر محور درستى و خشنودى يا كجاست آنكه پريشاني هاى خلق را اصلاح و دلها را خشنود مى سازد…
منش امام،جمع كردن دل ها و متحد ساختن قلب هاست .بيشتر مردم يا صلاح واقعى خود را تشخيص نمى دهندو متفرق مى شوند و به امورى كه به ضرر آن ها است تن مى دهند و يا اينكه مصلحت را تشخيص مى دهند، ولى به خاطر منافع دنيوى به آن رضايت ندارند يگانه كسى كه بين اين دو حالت را جمع مي كند و اتحاد مى بخشد، امام عصر ارواحنا فداه است لذا در دعاى ندبه مى خوانيم:” أين مؤلف شمل الصلاح و الرضا”: كجاست آن كه ميان پراكندگى، صلاح و رضا را جمع كند و در دعاى امير المومنين علیه السلام درباره آن حضرت آمده: و پراكندگى امت را با او جمع فرما و در حديثى آمده: به وسيله او ميان دل هاى مختلف و پراكنده، الفت و اتحاد ايجاد شود،امام صادق علیه السلام نيز فرمودند: خداوند به وسيله آن حضرت، دل هاى پراكنده و مخالف يكديگر را ائتلاف بخشد.
اين روش و اخلاق مهدوى،فقط مختص زمان ظهور نيست.هم اكنون نيز امام،دل هائى كه به او دل بسته اند را با يكدگر پيوند دهد چنانكه بر محور ولايت او، مهربان تر از برادر در كنار هم به خدمت پرداخته و به راه شايسته و صلاح و كسب رضايت الاهى مشغول باشند.ياران و منتظران امام نيز با تمسك به آن حضرت اهل پيوند و اتحاد و وحدت كلمه بر محور تقوى هستند(جامع الكلمة على التقوى)و سعى مى كنند دل هاى خود را به هم نزديك كنند و كينه و دشمنى و تفرقه را كه سلاح شيطان است ،از خود دور نمايند و نگذارند اختلاف سليقه و برداشت،آنها را دچار تفرقه و انشعاب و چند دستگى و پراكندگى نمايد كه فَشَل و بى اعتبار شوند(فَتَفْشلوا و تَذهبَ ريحكم)…