يكى بود و ديگر هيچ! خدا بود و جز او هيچ! نخستين چيزى كه آفريد، نور عظمت بود؛ انوار بود؛ و از آن انوار همه چيز آفريده شدند…هرجا نور نباشد،ظلمت است؛تاريكى است.جان ما از تاريكى، گريزان است.ساعتى اگر نور نباشد،قابل تحمل نيست؛هراسان مى دويم به دنبال شمعى، مشعلى، چراغى، برقى…چه لطف عظيمى بود كه خداوند نور را آفريد؛نور مخلوق الاهى است و نور همه چيز از اوست؛همانگونه كه نورعظمتش ،فطرت ما را روشن ساخت، آفرينش را روشن ساخت، جهان معنا را نيز روشن ساخته است….همه خورشيد ها از اويند؛ مهتاب ها و ستارگان از اويند؛اوست کسی که خورشید را روشنایی بخشید و ماه را تابان کرد(هوالّذی جعل الشّمس ضیاءً و القمر نوراً)، همين گونه خورشيدهاى معنويت و هدايت نيز از اويند؛نور هرچه نور است از اوست.اين است كه “الله نور السموات و الارض”…
هدايت نيز نور است و هيچ چيزى با نور هدايت برابرى نمى كند.واسطه و وسيله اين هدايت نيز ،رسول خداست كه خود نور است:”به پیامبر او بگروید تا از رحمت خویش شما را دو بهره عطا کند و برای شما نوری قرار دهد که به وسيله آن راه سپرید”(آمنوا برسوله ،یؤتکم کفلین من رحمته و یجعل لکم نوراً تمشون به)؛قرآن كه كتاب هدايت است نيز ،نور است:”ای مردم، در حقیقت برای شما از جانب پروردگارتان برهانی آمده است و ما به سوی شما نوری تابناک فرستاده ایم و آن کتابی روشن و آشکار کننده است.(یا أیّها النّاس قد جاءکم برهٰنٌ من ربّکم و أنزلنا إلیکم نوراً مبیناً)…كسى كه از هدايت بهره اى نبرده ،مرده است؛ قرآن مى فرمايد:”آیا کسی که مرده بود و زنده اش گردانیدیم و برای او نوری پدید آوردیم تا در پرتو آن، در میان مردم راه برود، چون کسی است که گویی گرفتار در تاریکی هاست و از آن بیرون آمدنی نیست؟ (أو من کان میتاً فأحییناه و جعلنا له نوراً یمشی به فی النّاس کمن مثله فی الظّلمات لیس بخارجٍ منها؟)…
امام على بن موسى الرضا عليه السلام،امام را اين گونه توصيف مى فرمايند: امام چونان خورشید نورافشانی است که با نور خود روشنگر جهان است و او در جایگاهی قرار دارد که دست ها و چشم ها بدان نایل نمی شود(الامامُ کالشَّمس الطالعة المجلِّلَة بنورها للعالم وهی فی الافق بحیث لا تنالَها الاَیْدی والأبصار).اين همان نورى است كه كافران مى خواهند با سخنان خويش،خاموشش كنند ولى خداوند نمى گذارد تا آنكه كاملش گرداند(یریدون أن یطفؤوا نورالله بأفواههم و یأبی الله أن یتمّ نوره و لو کره الکافرون).امام صادق(ع) نيز فرمود:”همانا خداوند متعال چهارده نور را آفرید، چهارده هزار سال قبل از آن که مخلوقات را بیافریند، و آن (انوار) روح های ما (اهل بیت) است.از آن حضرت(ع) سؤال شد: یابن رسول الله، آن چهارده نور كدامند؟فرمود: محمد، علی، فاطمه، حسن، حسین و امامان از فرزندان حسین؛ آخرین ایشان قائم ماست که بعد از غیبت قیام می نماید، دجّال را می کشد و زمین را از هر گونه جور و ظلم پاک می گرداند..
يكى زيبا ترين تعبيرها از نور بودن امام،عبارتى است كه در مورد صاحب الزمان سلام الله عليه،در دعاى شب نيمه شعبان شده است:(نور درخشانت، و پرتو فروزانت، و نشانه روشنت در شب تاريك، آن غايب پوشيده از نظر، كه عظيم بوده ولادتش، و شريف است اصل و نسبش؛ فرشتگان گواه اويند، و خدا ياور و تأييد كننده اش آنگاه كه وعده ظهورش در رسد و فرشتگان مددكاران اويند، شمشير خداست كه كند نشود، و نور حق است كه خاوش نگردد، و با بردبارى است كه كارى بی منطق انجام ندهند، مدار روزگار است...(.نُورُكَ المُتَأَلِّقُ وَضِياؤُكَ المُشْرِقُ وَالعَلَمُ النُّورُ فِي طَخْياء الدَيْجُورِ، الغائِبُ المَسْتُورُ جَلَّ مَوْلِدُهُ وَكَرُمَ مَحْتِدُهُ وَالمَلائِكَةُ شُهَّدُهُ وَالله ناصِرُهُ وَمُؤَيِّدُهُ إذا آنَ مِيعادُهُ وَالمَلائِكَةُ أَمْدادُهُ، سَيْفُ الله الَّذِي لايَنْبُو وَنُورُهُ الَّذِي لا يَخْبُو وَذُو الحِلْمِ الَّذِي لايَصْبُو مَدارُ الدَّهْرِ…)