دوران دولت كريمه مهدوى،دوران گسترش بى نظير علم و دانش است.در اين دوران،بيش از دوازده برابر آنچه از ابتداى تاريخ تا بحال، دانش رشد نموده ، رشد علمى ايجاد خواهد شد.به اين فرموده امام صادق سلام الله عليه دقت كنيم: “ دانش ٢٧ حرف است، تمام آنچه پیامبران الهی به بشر عرضه کرده اند تنها دو بخش از این ٢٧بخش علم است و مردم از اوّل خلقت تا به امروز تنها با دو بخش از علوم آشنایی دارند. هنگامی که قائم ما قیام کنند ٢٥ بخش دیگر علم را بر مردم عرضه می کند و آن را گسترش می دهد”. بنابراین پیشرفت های مهم علمی و همین طور پیشرفت های دیگری که تا زمان ظهور آن حضرت تحقق خواهد یافت، در مقابل رشد علوم در زمان حکومت حضرت مهدی(عج) بسیار ناچیز خواهد بود.بخاطر اين ويژگى،مى توان اين دولت را “دولت علم” ناميد.ظهور اين دانش عظيم،موجب شكوفائى و درخشش يك تمدن و فرهنگ بى سابقه در تاريخ خواهد شد…
يكى از جهاتى كه موجب اين رشد علمى بزرگ است،تكامل عقول انسانهاست.هرچقدر عقل انسان بيشتر شود، او بيشتر به سوى علم و دانش خواهد رفت.نورانيت عقل،راهبر انسان به سوى كشف مجهولات و يافتن پاسخ براى پرسش هاي گوناگون است و اين تلاش و كوشش به رشد علمى خواهد انجاميد.در دولت مهدوى، بخاطر نعمت وجود امام عصر ارواحنا فداه،عقول انسانها،رشد و تكامل بى سابقه خواهد يافت.در روايت است كه آن حضرت،دست مباركش را بر سر انسانها خواهد نهاد كه بر اثر آن عقل آنها مجتمع و كامل خواهد گرديد.اين عنايت مهدوى،چنان بر قدرت درك و فهم افراد خواهد افزود كه جز با علم و دانش حقيقى سيراب نخواهند شد و دائماً براي افزونى دانش خويش تلاش خواهند نمود…
عامل ديگر رشد علم در دولت كريمه مهدوى، وجود مظهر علم الاهى يعنى ولّى خداست كه ابواب علوم الاهى را كه تا به حال بخاطر جهات و موانع متعدد، مكتوم مانده ،آشكار و تبيين مى نمايد.در دوره امامان گذشته،دولت هاى جائر، مانع گسترش مدرسه علمى امامان بودند و نمى گذاشتند مردم از افاضات علمى آنها بهره ببرند چنانكه دعبل خزائى در قصيده مشهور خويش با عبارت(مدارس آياتٍ خلت من تلاوة،يعنى مجالس علمى شما ،مهجور و خالى از خوانش ماند)به آن اشاره نمود.محدوديت هاي بسيار حاكمان اموى و عباسى نگذاشت علوم الاهى توسط امامان،آشكار شود،طبيعتاً در دولت مهدوى چنين موانع و محدوديت هائى نخواهد بود و امام با آزادى كامل، علوم الاهى خويش را در دسترس علاقمندان و هوشمندان امت خواهد نهاد آن هم علومى كه ذره اى از آن تا به حال آشكار نبوده است…
عامل ديگر رشد علم در دولت مهدوى،دگرگون شدن مدل ها و شيوه هاى علمى در آن روزگاران است.روش هاي علمى موجود مبتنى بر فرضيه و آزمون و سعى و خطاست و چاره اى هم جز آن نبوده است،لذا تا سالها بر اساس يك فرضيه به چيزى گمان مى بردند و آن را علمى مى شمردند كه قرنها بعد بطلان آن فرضيه اثبات مى گرديد و معلوم مى شد آنچه باور داشتند جهل بوده نه علم(همچون هيأت بطلميوسى در نجوم كه مدتها علمى شمرده مى شد در حاليكه علمى نبود).اما با وجود ولىّ خدا و داناى علوم الاهى در ايام ظهور، اين شيوه ها ،از بين خواهد رفت و با استفاده از محضر علمى امام ،دانش ناب به دور از فرضيه و گمان و اوهام و سعى و خطا، در دسترس قرار مى گيرد و وقت انديشمندان براى موضوعات بيهوده صرف نخواهد شد و علوم واقعى را از زلال علوم و معارف مهدوى خواهند نوشيد…