همه اينها ظرف كمتر از ده دقيقه اتفاق افتاد: آسمان از ابرهاى سياه پوشيده شد،تندر و آذرخش و سپس بارانى سيل آسا همراه با باد شديد و بوران… ! همه غافلگير شدند و با لباس هاى خيس به زير طاقى ها يا مكان هاي مسقّف رفتند. آفتاب صبح ، باعث شده بود افراد چتر هم بر ندارند،بعد از چند دقيقه هم باران و باد تمام شد و ابرها آسمان را ترك كردند…حميد گفت:اين از ويژگى هاي آب و هوائى اين منطقه است و توريست ها را غافلگير مى كند اما مردم بومى هميشه چتر را همراه دارند…امير در حاليكه لباس هاي خيس خود را تكان مى داد گفت :بنازم قدرت الاهى را كه آيات و نشانه هاى خود را دائماً نشان ما مى دهد اما ما توجه نمى كنيم و غافليم و يادش نمى كنيم…
حميد گفت منظورت چيست؟ امير گفت:ببين !همين ابر و رعد و برق و باد و باران و بوران، كار ماست يا خدا؟ حميد گفت:معلوم است كه كار ما نيست وگرنه طورى تنظيم مى كرديم كه اينطور در خيابان ،خيس نشويم و مثلاً بجاى اينجا در جاى ديگرى يا در ساعات ديگرى ببارد…امير گفت:همين را مى گويم،اگر كار ما نيست،كار خداست و ما در هنگام بروز و ظهور اين رويداد،ياد خدا نمى كنيم و غافليم! حميد گفت :شايد براى اين است كه ما آن را نتيجه فعل و انفعالات طبيعى،تحليل مى كنيم و به شرايط آب و هوائى منطقه نسبت مى دهيم.امير گفت: بگو آن نظم طبيعى و منطقه اى را چه كسى نهاده تا اينگونه عمل كنند؟!خودشان كه فاقد شعورند بايد فاعلى آنها را نظم ببخشد و به حركت در آورد! جز خدا كه خالق آنهاست چه كسى مى تواند اين تحولات را ايجاد نمايد؟ حميد سكوت كرد….
امير موقعيت را مغتنم شمرد و گفت: خداوند اين آيات و نشانه ها را اينگونه معرفى مى نمايد: “و از نشانههاى الهى اين است كه بادها را مىفرستد، تا مژده (باران) دهند و بخشى از رحمتش را به شما بچشاند و كشتىها به فرمانش حركت كنند، و شما از فضل او (روزى) بجوييد، شايد شكرگزارى كنيد”ومن آياته أن يرسل الرياح(وَ مِنْ آياتِهِ أَنْ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ وَ لِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ بِأَمْرِهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ) و نيز فرموده است:”خداوند كسى است كه بادها را مىفرستد و ابرى برمىانگيزد و آن را در آسمان، هر گونه بخواهد مىگستراند و آن را بخش بخش مىكند، پس مىبينى كه باران از لابلاى آن (ابر) بيرون مىآيد. پس هرگاه آن (باران) رابه هر كس از بندگانش كه بخواهد برساند، آنان در آن هنگام شادمان شوند(اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً فَتَرَى الْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلالِهِ فَإِذا أَصابَ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ )…
امير ادامه داد :ابر و باد و باران و رعد و برق ،همه از آيات الاهى هستند كه خداوند از آنها در قرآن اينگونه ياد كرده است:بادها و ابرها(اللَّهُ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّياحَ فَتُثِيرُ سَحاباً فَيَبْسُطُهُ فِي السَّماءِ كَيْفَ يَشاءُ وَ يَجْعَلُهُ كِسَفاً)،رعد و برق(و من آياته يريكم البرق)، باران(وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ ) به مثابه نعمتى كه موجب شادمانى انسانها مى شود،نشانه هائى هستند كه اهل انديشه را به ياد خداى تبارك و تعالى مى اندازد،مگر آنكه پرده غفلت بر وجدان آنها نشسته باشد و متذكر نشوند. آرى،خدا همه اين آيات را قرار داده و بلكه بالاتر،آنها را در خدمت حيات و زندگى انسانها قرار داده تا از غفلت درآيند و با هوشمندى و تفكر خدا را شاكر باشند(ابر و باد و مه و خورشيد و فلك در كارند/تا تو نانى به كف آرىّ و به غفلت مخورى…!