كمتر روزي است كه انسان با رنجي دست و پنجه نرم نكند .اصلا اين دنيا و زندگي در آن ، با رنج و غم آميخته است.،هم رنج هاي خودتان شما را مي كاهد هم ديدن رنج ديگران (به مقتضاي “تو كز محنت ديگران بي غمي/نشايد كه نامت نهند ادمي)،شما را مي آزارد.
اگر اين را باور كرديم كه زندگي بدون ناملايمات و رنج متصور نيست،تحمل رنج ها برايمان آسان تر مي شود و البته سهم اولياي خدا از رنج ها از همه بيشتر است(هركه در اين بزم مقرب تر است/جام بلا بيشترش مي دهند )و بهترين خلق خدا -پيامبر- فرمود:هيچ پيامبري به اندازه من آزار نديد…و نواده ش در دشت كرب و بلا، از سوي همان كسان كه به ميهماني دعوتش كرده بودند بيشترين آزارها را ديد…و بيش از يازده قرن است كه دوازدهمين حجت خدا سنگيني همه رنج هاي عالم را بر سينه سينايش تحمل مي كند و اشك ريزان ظهورش را از خدا طلب مي نمايد…
تنها خدا مي داند كه مولاي زمان و منتظرانش با چه رنج هايي روبرو بوده و هستند: رنج هاي زيستن در زمانه حاكميت ظالمان وجائران، جنگ ها و فقرها و قحطي ها و فسادها و نفاق ها و ديدن مصائب مظلومان و به خاك و خون غلطيدن شهيدان و آه يتيمان و بيوه زنان و كثرت معاصي و تحريف دين و تعطيل احكام و تزوير منحرفان و هزاران رنج و شكنج كه هركدامش زخمي است بر روح و روان كه اگر گويم زبان سوزد و گر خاموش مانم مغز استخوان سوزد…
اما با همه اين ها مأموريم صبوري كنيم و لبخند بر لب داشته باشيم و به وظايف خويش عمل نمائيم و استقامت پيشه كنيم و از ميدان نگريزيم و با استعانت از ذات لايزال شجاعانه موانع را از سر راه برداريم و دستگيري كنيم از ضعيفان و به دام شياطين افتادگان و مقابله كنيم با منحرفان و اضلال گران كه دام ها گسترده اند سر راه مومنان…
اين روزهاي سخت غربت و رنج را در روزگاران غيبت صاحب الزمان با ياد مصائب آل الله سپري مي كنيم و بر پيشاني هر روز و ساعتش خواسته خود را حك مي كنيم كه العجل يا ولي الله و اللهم عجل لوليك الفرج…