در گوشه اي از قفسه كتابخانه كوچكم ،عكس هاي دوستان و اساتيد آسماني(كوچ كرده به سراي باقي) است كه ياد آن عزيزان را هماره براي من تازه نگه مي دارد.
اين جمله زبان حال ما نسبت به همه ياراني است كه از اين دنيا كوچ كرده و در جوار رحمت حق ارميده اند: شما بر ما پيشي گرفتيد و ما هم با خواست خدا به شما ملحق خواهيم شد(أنتم لنا سبق و نحن ان شاء الله بكم لاحقون)…
يكي از سرمايه ماي مهم ما در دنيا ،دوستان خوب ما هستند كه با هيچ بهاي مادي قابل مقايسه نيستند و در زندگي ما تأثيرگذار بوده اند بويژه اگر چيزي هم به ما آموخته و سمت استادي نيز داشته باشند.حق دوستي،خود از برترين حقوق است.بر اين حق افزوده مي شود حق دين و ايمان و تشيع و ارادت به آل الله و امام زمان(ع).آن دوستي كه ما را به راه اهل البيت عليهم السلام و ولي عصر ارواحنا فداه رهنمون شده يا در اين راه ما را همراهي و معاضدت كرده باشد،حقش بر ما افزونتر خواهد بود. اين دوستان و برادران مي توانند ما را در سراي باقي، از شفاعت خود نيز بهره مند نمايند.در پيمان برادري كه در روز غدير مومنان با يكديگر مي بندند بر همين شفاعت تأكيد شده است.دوستان ايماني،نسبت به يكديگر وظايفي دارند(بعضهم اولياء بعض) و اين شامل رسيدگي هاي مادي و معنوي در حد توان و مقدورات است كه همچون برادر و خواهر با هم باشند و بايد بين آنان صلح و مصالحه باشد (إنما المومنون إخوة فأصلحوا بين أخويكم)…
همه اين عكس ها كه روبروي من هستند و بسياري كه عكس شان نيست اما در صفحه خيال و حافظه منقوش است بر من و بسياري ديگر حق دوستي و حق تعليم و تعلم و حق هدايت و همراهي در خدمتگزاري به آستان مهدوي را دارند و حالا كه در جوار رحمت حق آرميده اند سزاوار است با هديه هاي معنوي همچون نيابت در دعا و قرائت قرآن و كار خير و إحسان يادشان كنيم.
اين صميميت و پيوند تنگاتنگ دوستي، برآمده از فرهنگي غني است كه خداي بزرگ ما را به آن هدايت فرمود و اگر كمك او نمي بود هرگز به آن رهنمون نمي شديم(الحمد لله الذي هدانا لهذا و ما كنا لنهتدي لولا أن هدانا الله)و ملاط اين دوستي،پيوند با صاحب الزمان (ع)است كه همه خيرات در آفرينش از طريق و به وساطت او به همگان مي رسد و اوست سرمنشأ خيرهاو خوبي ها كه خدايش فرمود:”بقية الله خيرلكم إن كنتم مؤمنين”…