فَلْیَعْمَلْ کُلُّ امْرِء مِنْکُمْ بِما یُقَرَّبُ بِهِ مِنْ مَحَبَّتِنا، وَلْیَتَجَنَّبْ ما یُدْنیهِ مِنْ کَراهِیَّتِنا وَ سَخَطِنا…
هر یک از شما باید به آنچه که او را به دوستى ما نزدیک مىسازد، عمل کند و از آنچه که خوشایند ما نبوده و خشم ما در آن است، دورى گزیند.
اين معيار و ميزانى كه فرموده اند بهترين راهنماست زيرا فرمودند هر عملى كه قصد انجامش را داري بنگر اين عمل ، تو را به محبت ما نزديك مي سازد يا موجب ناخشنودي و كراهت ما مي شود .پس تكليف روشن است.اگر امام از آن عمل ناخشنود است انجام نده و اگر ترا به دوستى امام نزديك مي كند،بي درنگ عمل كن.
ميزان زندگي مهدوي،رعايت رضايت و عدم رضايت امام است و داور نيز وجدان خود مومنان .
مي توان در همه نمودهاي زندگى از اين داور(وجدان)پرسيد : رفتن به اين سفر،اين مهمانى،اين رشته تحصيلي،اين كسب و كار،اين ازدواج،اين داد و ستد،اين مسابقه،اين معاشرت،اين دوستي،اين دشمني،اين جنگ،اين صلح،اين…موجب خشنودي امام است يا خشم او،مرا به دوستي امام گامي نزديك تر مي كند يا مرا از امام دور مي سازد؟ آن وقت ببينيد پاسخ وجدان شما چيست؟
يك مرحله بالاتر،نيت است.يعني حتي پيش از عمل ،در مرحله نيت -كه فعل نفسى است-رضايت و سخط امام را در نظر بگيري و شاكله دروني خود را نيز با محبت مولا بسازي. خويشتن را بر اساس معيارهاي او تغيير دهي . اصلا خودت را هم براي او بداني و در فرمان او درآوري و بخاطر او غمگين يا خوشحال شوي؛چنانكه فرمودند شيعيان ما چنانند كه با حزن و غم ما ،محزون و مغموم مي شوند و با سرور ما مسرور و شادمان مي گردند.
حكايت اين ياران ،حكايت دلدادگى است و محبت ،كه نه تنها زندگي بلكه جانشان هم با آن خليفه خدا پيوند گرفته و جدا شدنى نيست…