در كودكي و نوجواني هروقت كاري براي مادر بزرگ مي كردم ،دعا مي كرد و مي گفت:الاهي عاقبت بخير بشود!…و من نمي دانستم “عاقبت” چيست و عاقبت بخيري چه مقوله اي است و تصوري از آن نداشتم تا در نشيب و فراز زندگي ديدم چه كساني با كوله باري از آبرو ، عاقبت شان وارونه شد و كساني هم كه كاملاً غير موجه بودند سرانجام شان به خير شد و موجه شدند:چو باید عاقبت رفتن از این دشت/خوشا آنان که چون گل پاک رفتند…
اين بود كه به مرور زمان آموختم در عاقبت هر امري بايد انديشيد و پايان هر كاري را محاسبه كرد چنان كه پيامبر(ص) هم فرمود(اذا هممت بأمر فتدبر عاقبته)چون عزم كاري كردي به عاقبت آن بينديش تا سرانجام كار چنان باشد كه به خشنودي خدا و رستگاري انسان ختم شود:خدايا چنان كن سرانجام كار/تو خشنود باشي و ما رستگار…
اما در بعد عمومي و اجتماعي نيز روند تاريخي ،عاقبت و سرانجامي دارد. درست است گاهي حكومت با باطل است و گاهي حق و البته غالباً اهل باطل حاكمند، اما بايد دانست كه باطل ها در اين دنيا جولاني دارند و اين حق است كه مي ماند(للحق دولة وللباطل جولة) و خدا فرمود كه “والعاقبة للمتقين”،عاقبت با اهل تقوي است:”اسْتَعِينُوا بِاللَّهِ وَاصْبِرُوا إِنَّ الْأَرْضَ لِلَّهِ يُورِثُهَا مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ “ از خدا كمك خواهيد و بردبار باشيد كه زمين از آن خداست ،به هركس اراده كند آن را به ارث مي دهد اما سرانجامش براي پرواپيشگان است.
اين باور از عاقبت، اميد به همراه دارد و ارتباط عاطفي با آن كه “عاقبت “همه چيز در دست اوست و يقين داشتن به اين نكته كه هم كليد طراوت اين جهان در دستان اوست و هم سعادت اخروي در گرو امضاي او .چه بهتر كه عاقبت انديشي كنيم و با او پيوند گيريم تا او نيز ما را نيك عاقبت فرمايد چنان كه سهيلي گفته:نازنینا عاقبت اندیش باش …تا قیامت این زمستان نیست نیست / می رسد روزی که گل خندان شود / گل ز شبنم آینه بندان شود.و حميد مصدق:عاقبت کشتی به ساحل در نشست / نوح با یاران خویش از ورطه رست / زندگی بالندگی از سر گرفت / زندگانی جلوه ای دیگر گرفت…و مهدي جهاندار:اي راز آسمانی خورشید مرتبت/دریا صفت، کویر صفت، آسمان صفت/هنگامه ی بهار جهان با تو دیدنی است/بی تو نه من نه عشق نه دنیا نه آخرت/گیسوی تو قیامت کبری است مهربان/چشمان تو نهایت دنیاست عاقبت!