در اديان الاهى،شناخت خدا و ايمان به او ، هدايت و راه يافتگى است و انكار خدا و كفر به او، ضلالت و گمراهى است.نظر اقدس در اين زمينه چيست؟ بر اساس اولين جملات كتاب اقدس ، ملاك و معيار هدايت و ضلالت، خدا نيست بلكه جناب بهاء الله است! هركس او را بشناسد،به همه خوبى ها دست يافته و هركس به شناخت او نائل نشده باشد از اهل ضلالت محسوب مى شود،حتى اگر همه اعمال را انجام داده باشد. عبارت اقدس چنين است: “نخستين چيزي كه خدا بر بندگان واجب فرموده شناخت كسي است كه محل تابش وحي الهي و محل طلوع امر او قرار گرفته است يعني همان كه در عالم امر و عالم خلق به منزله خود اوست،هر كس به اين عرفان دست يافت به همه خيرها دست يافته است و هر كس از اين عرفان محروم شد يا خود را محروم ساخت از اهل گمراهي است حتي اگرهمه اعمال را هم انجام بدهد.”ان اول ما كتب الله علي العباد عرفان مشرق وحيه و مطلع امره الذي كان مقام نفسه في عالم الامر و الخلق من فاز به قد فاز بكل الخير و الذي منع من اهل الضلال و لو ياتي بكل الاعمال”…
عبارت “كل الخير” به معناى “همه خوبى ها” در اين عبارت به شناخت جناب ميرزا كه مشرق وحى و مطلع امر هستند، اختصاص يافته است.شناخت ميرزا كل الخير است و هركس به شناخت كسى كه “همه خوبى ها” است فائز و رستگار شود اهل هدايت است و اگر فائز نشود،اهل ضلالت. بنابر اين تكليف همه دگر انديشان كه به جناب ميرزا معرفت پيدا نكرده يا او را باور ندارند،روشن مى شود:همه آنها گمراه و اهل ضلالت اند؛ لذا مسلمانان و مسيحيان ، كليميان و زرتشتيان از اديان الهي كه به او باورمند نيستند و نيز صاحبان افكار و گروه هاى غير باورمند به اقدس مشخص مى شود كه همگى اهل ضلالت محسوب شده اند.مى توان گفت رهبر آئين بهائى خود را معيار هدايت و ضلالت و معيار همه خوبى ها و خيرها معرفى مى كند و هركس بايد خود را با اين شاخص بسنجد.اگر بهاء الله را مى شناسد،هدايت يافته و اگر نمى شناشد،گمراه است…
مبلغان بهائى بايد روشن كنند،اين اصل چگونه با شعار “وحدت عالم انسانى”سازگار مى افتد زيرا وقتى ادعا مى شود همه انسان ها، شاخ و برگ يك شاخسارند و وحدت دارند، و نبايد بين انسان ها فرق قائل شد و با واژه كفر و ايمان بين آنها ،خط كشي نمود و به عده اى انگ كفر زد،بفرمايند اين خط كشي اقدس كه غير مومنان به او را گمراه و اهل ضلالت و مومنان به او را اهل هدايت خوانده، چگونه قابل جمع است؟ هنوز يك كشور از مجموعه حدود دويست كشور دنيا نيست كه بطور كلى به آئين بهائى گرويده باشد آيا همه اهالى اين كشورها بجز معدود بهائيان، گمراه به حساب مى آيند؟آيا حدود هفت ميليارد انسان روى زمين بجز چند مليون بهائى ،اهل ضلالت اند؟نمايندگان بهائى در سازمان ملل،حاضرند در اين سازمان بطور علنى اعلام كنند ما همه شما را طبق كتاب اقدس ،گمراه مى دانيم؟آيا همه دوميليارد مسلمان عضو پنجاه و هفت كشور سازمان همكارى هاى اسلامى،گمراهند؟ همينطور آيا مردم كشورهاى مسيحى و بودائى و برهمائى و هندو و لائيك و…كه هنوز به افتخار شناخت بهاء الله فائز نشده اند، اهل ضلالت به شمارند؟! اين پارادوكس را هم حل نمايند كه چگونه از سوئى شعار تحرى حقيقت مى دهند و از سوى ديگر نتيجه را از قبل مشخص مى كنند كه اگر به آئين ما معتقد نشويد گمراه و اهل ضلالت ايد…
وقتى جناب بهاء الله،معيار خير و خوبى شمرده شده اند،و “كل الخير” ايشان هستند(من فاز به قد فاز بكل الخير) يعنى ديگران كه با ايشان آشنا نيستند، از خير ، تهى هستند و از خوبى ها بى بهره اند؟به نظر مى رسد داعيان بهائى و معتقدان به اين كتاب يا بايد توجيه مناسبى از اين عبارت كتاب اقدس كه بالاترين كتاب آنهاست ارائه دهند و يا از همه مردم جهان بخاطر گمراه خواندن ايشان عذرخواهى كنند و اعتراف كنند كه خير منحصر در جناب رهبرشان نيست و ديگران نيز از خير بهره مندند و يا از شعارهائى چون وحدت عالم انسانى دست بردارند و اذعان نمايند كه به جامعه طبقاتى باورمندند و اولين جملات كتاب اقدس،خط كشي كفر و ايمان و هدايت و ضلالت را مطرح مى كند و به صراحت تمامى اعمال انسان هاى روى زمين را با ترازوى شناخت ميرزا حسينعلي توزين نموده،عارفان را هدايت يافته و غير عارفان را گمراه و اعمال شان را بى ارزش اعلام نموده است…