غريب را معنا كرده اند: دور افتاده از وطن، ناشناخته مانده، بي ياور و پشتيبان ، جدا شده از خانواده و خويشان و حاميان.فردوسي گويد: به توران غريبيم و بي پشت و يار/ ميان بزرگان چنين سست و خوار…نه غمخواري،نه مونسي، نه ياوري نه پشتيباني بويژه در محاصره دشمنان و معاندان و مخالفان.علي عليه السلام فرمود: ( الغَريبُ مَن لَم يَكُن لَهُ حَبيبٌ) غريب كسي است كه حبيبي ندارد و (فقد الاحبة غربة) فقدان دوستان،غربت است.غربت ، سخت است و جانگداز و اولياي خدا نوعاً سهم دارند از اين غربت و تنهائي( المومن غريب و طوبي للغرباء) و خدا تنها مونس غريبان است…
امير مومنان در محراب شهيد مي شود و گروهي مي پرسند مگر علي نماز مي خوانده است؟! امام مجتبي را سربازان خودي خيانت نموده و در خيمه جنگ ترور مي نمايند و جنازه اش را تيرباران مي كنند؛دعوت كنندگان سيدالشهداء به كوفه، او را تنها مي گذارند و با يارانش شهيد مي كنند؛داعيان مسلماني،بر امامان و فرزندان رسول خدا يكان يكان تاخته مسجون و مهجور و محصور و تبعيد و مسموم و مقتول مي نمايند. دردا از غربت آنان!
امام عصر ارواحنا فداه را غريب گفته اند و طريد و شريد و وحيد و فريد. بخاطر كثرت دشمنان و بي ياوري ، در غيبت است و غربت، رانده شده از ديار و دور شده از وطن و تنهاي تنها؛نه مجلسي از ياران كه غم دل گويد، نه ياوراني كه قيام آغازد،نه ظاهر است كه با مخالفان آئين به گفتگو پردازد و به طالبان دين معالم دين آموزد و آنان هم كه داعيه دوستي اش كنند با گناهان دلش بيازارند و غم بر چهره اش نشانند؛ از غم غربت چشماني اشكبار و چهره اي زرد و دلي پر غصه دارد…
امام هشتم فرمود:”به فداى آن فرزند بهترين كنيزان، آن تنهاى يگانه و راندهشده كه انتقام خون پدر و جدّش را نگرفته است، آنكه صاحب غيبتي طولانى است و در موردش گفته مىشود: از دنيا رفته يا معلوم نيست در كجاست؟” و امير المؤمنين عليه السّلام در حاليكه دست بر سر امام حسين عليه السلام قرار دادند، فرمودند:”او از نسل حسين است كه غائب و تنها و طريد و شريد است…”اين ها همه از آن گفته شد كه به تفكر نشينيم و از خود بپرسيم سهم ما در غربت زدائي از آن ولي خدا چيست و چه كنيم كه ياورش باشيم و بر ياورانش بيفزائيم؟