يونس پيامبر هم كه باشي و مأموريتت هر چه دشوار و سخت و عذاب آور هم كه باشد بايد بايستى و استقامت كنى ؛اما اگر رها كردى و به دريا گريختى و در كشتى مشحون از مسافر و بار سوار شدى(إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ)، براي آبديده شدن، دچار بلاهايت مي كنند و به قرعه درون دهان نهنگ مي اندازند.آنجا در تاريكي ها در دل نهنگ هم فرصتي داري تا با خدايت درد دل گوئي و عبادت كنى و لب به اعتراف و توبه گشائي و بگوئي: مولاي من -كه جز تو مولائى ندارم- من از جمله ستمكاران به خويشم ، مرا درياب.آنگاه مولاي مهربانت خواسته ات را اجابت كند و از غم رهائيت بخشد و فرمايد(فاستجبنا له و نجيّناه من الغمّ و كذلك ننجى المومنين) يعني هم تورا و هم مومنان را همينگونه نجات بخشيم…
“أبٓقٓ” به معناي گريخت و “آبق” گريخته را گويند : آنكه از روي ترس يا سختي از نزد مولاي خود مي گريزد و محل خدمت را ترك مي كند. اما اين آبق و گريخته ، در اندك زماني پشيمان مي شود و خواستار بازگشت مي گردد چون جايي را جز مأمن و پناهگاه اربابش ندارد، ليكن شرمندگي از اين گريختن همراه اوست . اين است كه زبان به اعتذار و استغفار مي گشايد تا درياي بخشش مولا را به جوشش آورد و دوباره او را بپذيرد و البته مي پذيرد.
امام سجاد سلام الله عليه نيز در مناجات هاي پانزده گانه بسيار والاي خويش (مناجات خمسة عشر)هم بر همين نكته تأكيد نموده و در مناجات تائبين مي فرمايد:(إِلَهِي هَلْ يَرْجِعُ الْعَبْدُ الْآبِقُ إِلّا إِلَى مَوْلاهُ أَمْ هَلْ يُجِيرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أَحَدٌ سِوَاهُ )خدايا آيا خدمتگزار گريخته و بنده آبق، جز به جانب مولايش باز مى گردد؟ يا كسى بجز مولايش از خشم برگناهش در مي گذرد و پناهش مى دهد؟!
پيش مى آيد كه خدمتگزاران آستان مهدوي در پست خدمت و مأموريت خويش، به خطا ترك خدمت كنند و از مأموريت بگريزند و آبق شوند؛ اما بدانند كه هيچ مولائى را مهربان تر از مولاي خود نخواهند يافت و لاجرم بايد معتذرانه نزد مولاي خود بازگردند و بگويند “إنّي كنت من الظالمين” ، ستم كردم كه مولاي خود را رها كردم و بخوانند: هَلْ يَرْجِعُ الْعَبْدُ الْآبِقُ إِلّا إِلَى مَوْلاهُ ؟ بنده گريخته جز نزد مولاي خويش باز نمي گردد و شما هم بزرگوارانه بفرماييد “فاستجبنا له و نجيناه من الغم”در خواستش را اجابت كرديم و او را پذيرفتيم و از غم نجاتش بخشيديم “و كذلك ننجي المومنين”!