چه راست مي گفت:اهل کجا بودنت مهم نیست،اهل و بجا بودنت مهم است؛ منطقه ی زندگیت مهم نیست، منطق زندگیت مهم است! از هر شهر و دياري كه باشي و از هر خانواده و طائفه و قبيله و نژادي كه برآمده باشي،بايد ديد چگونه انساني هستي و ملكات و فضائل و باورها و منش هايت چيست و چگونه با ديگران همزيستي داري؟ زيرا به فرموده كتاب خدا همه ما از يك پدر و مادريم و كسي برتر است كه پرواپيشه تر است (إنا خلقتاكم من ذكر و أنثي… إنّ أكرمكم عندالله اتقيكم).
اهل هر سرزميني كه باشيد آنجا خانه و وطن شماست و دوست داشتن وطن، از ايمان است و اين دوستي موجب ارتقا و آباداني وطن است و هيچكس حق تجاوز به حريم خانه و وطن شما را ندارد و دفاع از خانه و وطن الزامي است .اما اين به معناي دشمني با ديگر انسانها و سرزمين ها نيست زيرا همه آنها برادران و خواهران تو هستند كه جملگي فرزندان آدم و حوا هستيد.اين خط كشي ها و مرز بندي ها هم ساختگي است و نتيجه سلطه خواهي حاكماني است كه براي حكومت چند روزه ساخته شده و ثمره اش دشمنى و جنگ بوده است.وقتي همه انسانهاي روي زمين اعضاي يك خانواده اند ، پس همه زمين هم ،وطن آنهاست.شعر جاودانه “بني ادم”سعدي گوياي همين نكته است.
پيش و بيش از آنكه مهم باشد اهل كدام سرزمين هستي مهم است كه روشن كني اهل كدام باوري! خداوند براي خانواده بشري،راهنماياني فرستاده تا آنها را راه و رسم زندگي و سعادت دنيوي و اخروي بياموزند.بايد اهل اين باور شد و به جرگه ايمانيان درآمد و از اهالي قبله گشت زيرا اين اهليت مي تواند عامل پيوند اين خانواده بزرگ شود.
در اين دنياي متكثر،اگر شعار “جهان وطني “بخواهد از مرحله شعار به تحقق برسد فقط در سايه اراده الاهي است كه وعده فرموده با استقرار حكومت مهدوي ، سراسر زمين به صالحان ارث خواهد رسيد و گلبانگ توحيد همه جا بلند شود و موانع عبوديت مرتفع و عدالت سايه گستر گردد و همه شهروند اين حكومت جهاني خواهند بود…