يك لحظه خود را رها كن از بند زمين و قيد زمان و پرواز كن در ملكوت دعا و اقتدا كن به زينت عابدان و مولاي ساجدان و با گل واژه هاي او سبكبال بالا و بالا برو و با خدا در خلوت نيايش به نجوا و مناجات بنشين و در لذتى جاودان هم نوا با فرشتگان و كروبيان تا عرش اجابت سفر كن و جان خويش را با دعاهاي آن مولاى ساجدان سرشار از شور و نشاط ساز و بگو با آن قله عبوديت كه مرا با صحيفه سجاديه ات كارهاست اي پيشواي مردم و خورشيد چهارم ، در لحظه لحظه زندگى!
من فرزدق هستم – شاعر يگانه دوران – كه آن اشعار حماسي جاويدان را در ثناي سيد الساجدين در حضور حاكم جائر زمان هشام بطور فى البداهه سرودم كه تجاهل او را كه ادعا كرد امام را نمى شناسد و بدين وسيله خواست تا حقارت خود را نزد اطرافيان بپوشاند،پاسخ داده باشم و در آن لحظه با گفتن اين اشعار از جان خود گذشتم:تو او را نمى شناسي نشناس ، سرزمين بطحاء و مكه او را مي شناسد.بيت و حلّ و حرم او را مى شناسد(هذاالذي تعرف البطحاء وطأته/و البيت يعرفه و الحلّ و الحرم…)و زلزله در اركان شوكت دروغين آن ستمگر افكندم كه ديد چگونه مردم آن موج نور را احترام كردند و راه دادند تا استلام حجر نمود و هشام را وقعى ننهادند!
كربلا ، تنها گوشه اي از عظمت اوست تا شاهد مظلوميت آل الله باشد و در دشوار ترين شرايط با خطبه آتشين در شام،رسوائى ظالمان را صلا زند و با شيوه ماندگار اشك و مرثيه و عزا در همه عمر، نهضت را بيمه كند.اما او امام است و امام ،راهنماي خلق و أسوه الاهى.او راهبر عبادت و توسل و نيايش شد تا همه عابدان و ساجدان را درس عبوديت براي عروج به لقاء الله آموزد:نور حق می دمد از مشرق سجادهی تو / چه شکوهی ست در این زندگی ساده تو…ارباب دعا چشم گشودند به سویت/خورشید دو گیتی مه هر انجمنی تو/ تو وجه خدا، دست خدا، چشم خدایی/تو روح دعا، بال دعا، قلب دعایی /مصحف بود از فاطمه و از تو صحيفه…
او را با فرزندش بقية الله عليه السلام ،پيوندهاست و دعاها و نجواها.هر روز يادش كرده است تا با ظهورش زخم كربلا را در دل خون نشسته آل الله التيام دهد.يك نگاهش هم به استواران بر ايمان در دوران غيبت است و در باره آنان فرمود:كسي که در زمان غیبت قائم ما ـ علیه السلام ـ بر ولایت ما ثابت و استوار بماند، خداوند به او پاداش هزار شهید مثل شهیدان بدر و احد عطا می نماید و در جاي ديگر فرموده است:اهل زمان غیبت او که قائل به امامت او و منتظر ظهور او باشند، برتر از مردمان هر زمان دیگر می باشند، زیرا خدای تبارک و تعالی به آنها آن قدر عقل، فهم و شناخت عطا فرموده که غیبت امام در پیش آنها چون زمان حضور شده است. خداوند اهل آن زمان را همانند مجاهدانی قرار داده که در محضر رسول اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ شمشیر بزنند، آنها مخلصان حقیقی و شیعیان واقعی و دعوت کنندگان به دین خدا در آشکار و نهان می باشند…