سفر را دوست مى داشت اما از مهاجرت بيم داشت.رفتن در ديار غربت و دور بودن از خويشان و دوستان و وطن مألوف و دست و پنجه نرم كردن با مشكلات جديد در محل هجرت،او را مي ترساند كه آيا مي تواند دوام آورد يا نه؟
آيا همسر و فرزند حاضرند در اين ماموريت او را همراهى نمايند و به اين كار رضايت خواهند داد؟هجرت،گاهى يك ماموريت كوتاه است و گاهى هجرت دائمى است.در هر صورت يك جابجايي،هدفمند است.اين انتقال هدفمند كه هجرتى الاهى است،چنان والاست كه قدرش را فقط خدا مي داند و آن را اجر خواهد داد(و من يخرج من بيته مهاجراً الى الله ثم يدركه الموت فقد وقع اجره علي الله).
مهاجرت يك وظيفه تبليغى است براي هركس كه توان آن را داشته باشد.توان علمى و ترويجى در مرحله نخست است و توان تداركاتى و لجستيكي در مرحله دوم.اولويت هاي ديگر براي مهاجرت عبارتند از: شناخت نسبتاً كامل از محيط جغرافيائى و فرهنگ آنجا و تسلط بر زبان و نيز دانش مديريتى و آشنائى با شيوه هاي تآثير گذاري و استفاده از تجربيات گروه هاي قبلى و توكل بر خداي بزرگ و تمسك به ساحت قدس مهدوي براي موفقيت در همه اقدامات…
قبلاً چند سفر تبليغى در داخل و خارج را تجربه كرده بود و چالش هاي چنين سفرهايي را مي شناخت.اما مهاجرت هميشگى يا دراز مدت،از نظر او مقوله پيچيده ترى بود.پيشنهاد از سوي موسسه اش بود اما خودش هم قبلاً به فكر افتاده بود.خانواده هم راضي بودند. برنامه ريزىش طوري بود كه اهداف فرعى مثل ادامه تحصيل خود و خانواده و تاسيس يك مركز و حتى زمينه شغلى را پيش بينى كرده بود كه در نيت اصلى يعنى تبليغ مهدوي خدشه اى وارد نمي ساخت.از اين كه بتواند جلب رضايت مولايش را از اين اقدام بدست آورد و لبخند رضايت را بر چهره ايشان بنشاند،در پوست خود نمى گنجيد.از نق ها و انتقادهاي احتمالى ديگران هم نمى ترسيد و براي آن آماده بود…
وقتي مهاجرت جعفر بن ابي طالب را به حبشه در دوران سختى و محاصره اقتصادي و شكنجه ها و تهديدات كافران مرور مي كرد كه چگونه به پيروزهاي بزرگ انجاميده و نيز مهاجرت تعدادي مسلمان به منطقه جنوب شرقي آسيا مثل مالزي و اندونزي و تايلند و… كه نتيجه اش امروز مسلمان شدن بيش از سيصد مليون انسان است ، را تحليل مى نمود ، براي شروع مهاجرتش بيشتر تلاش مي كرد.از اينكه جان هائى را با محبت مولا گره بزند و افرادي را از دام مذاهب و فرقه هاي انحرافى برهاند و شبهات آنها را بى اثر كند،شور و شعف فراوانى در درونش شعله مى كشيد و براي شروع آن روز شمارى مى كرد…