تا نخوانى نام شاه دادرس/كى رسد دستت به آن فرياد رس؟ تا نكوبي خانه اهل كرم/كى شوي محرم بر آن اهل حرم؟ /كى خورد نامت در آن دفتر رقم؟…مى گفت تا تو نياز نياورى ، نوازشي نبينى : تا نگريد طفل كى نوشد لبن؟ گفتم:آري گاهى هم بي گريه و تقاضا بخشند: ما نبوديم و تقاضامان نبود،لطف تو بر ما عنايت ها نمود…
وقتي لطف كردى و ما را به خدمتگزاري آستانت پذيرفتى ، دانستيم دعاهاي پدر و نيايش هاي مادر به اجابت نشسته است ليك از همان نخست دانستيم قامت كوتاه ما در اين مسير با انبوه قصورها و تقصير، و درد سرهاي يك ياور بي تدبير، زحمت شما افزون كند و بر مشكلات شما افزايد اما مقام خليفة اللهى تان اجازه طرد نمي داد و شأن كريم بودنتان راندن را بر نمى تافت…چميدن در بوستان امامت و خراميدن در گلستان مهدويت،از ياران شما مرزبانانى ساخت كه شجاعانه به مصاف گمراهان و اضلالگران رفته با سرپنجه برهان ، مرگ علمى شان را رقم مى زدند و بطلان شان را آشكار و حركت شان را سد مي نمودند.آنان با استعانت از امدادهاي شما، از هيچ ميدانى نمى گريختند و هماره براي هر مبارزه تن به تن آماده بودند تا فريب كاران را رسوا كنند و متجاوزان را عقب رانند و دشمنان را از مرزهاي اعتقادي دور نمايند…
در طول ساليان، نسل ها آمدند و رفتند،حاكمانى حكومت كردند و به آخر رسيدند، سختى ها و رنج ها، فرود آمدند و گذشتند.شياطين،به طمع بريدن آن حبل مودت و ولايت،دسيسه ها كردند و شاخه هائي را بريدند،عده اي هم رفتند و به سراي باقي پر كشيدند ،اما نهال هائى نو بر جاي خود نشاندند و اگرچه طوفان هاي مهيبى درگرفت و گردبادهاي سهمگين شبهات آمد و سونامى هاي فكري در درياى اضلالات رسانه اي و امواج ماهواره اي رخ داد اما گلستان شما از طراوت كه نيفتاد هيچ ، ميوه هاي شيرين ترى داد و نگذاشت مشعل هدايت خاموش و امام نور ، فراموش شود كه زمين هرگز از حجت خالي و اين امت بدون ولى نخواهد ماند چرا كه اين سنت الاهى است كه تا روز و روزگار باقى است سفير الاهى نيز در مسند امامت باقى است…
اين سال ها،بسيار تحولات را از سر گذراند؛ كشتي اشتراكى ها به خاك نشست و انديشه هاي آنان به تاريخ پيوست؛چهره واقعي اقتصاد آزاد و سرمايه داري نيز از پشت شعارهاي رفاهى و آزادي نمايان شد و تبعيض ها و فريب ها و بحران ها و با پنبه سربريدن ها و صرف دلار و دينار براي روياندن داعش ها و تروريست ها آشكارا در معرض ديدها قرار گرفت؛ مردودي ارباب اديان نيز نزد مردم جهان رقم خورد: از چرخش هاي واتيكان به سوي ستمگران تا كشتار مسلمانان در ميانمار و خاور ميانه و كشمير توسط موبدان و صهاينه و سيك ها و غيرآن ،ادعا هاي گزاف بعضي براي تغيير جهان به سوي عدالت و ايمان و شكست آنها در اين شعار و گفتمان نيز، نشان داد استفاده ابزاري از دين ،فرجامى جز رسوائى ندارد.كينه هاي فروخفته در سينه منافقان در مرگ و خون و آتش و ترور براي مخالفانشان رخ نماياند و دروغ ها و تزوير ها يكي پس از ديگري افشا شد.ناتوانى نهادهاي مدعى اصلاح و عدالت نمادين و داعيه داران نظم نوين نيز آشكار و بشريت از همه اين مدعيان بشري نوميد و دست تضرع به سوي آسمان برداشت…
اكنون مائيم و بغض هاي فروخفته در گلوها كه هان! اي انسان ها كه به بيراهه رفته ايد؛راه اينجاست و مقصد اينجا و مشعل اميد اينجا و امام مهربانى اينجاست؛باز گرديد از اينهمه بيراهه كه رفته ايد و ضربه خورده ايد و سختى كشيده ايد و به آخر خط رسيده ايد و هيچ نيافته ايد؛باز گرديد كه پايان شب نزديك است و حق آمدنى است و وعده الاهى انجام شدنى و عدالت و داد تحقق يافتنى است.بازگرديد كه امام در انديشه شماست و چشمش به آمدن و آماده شدن و ياوري شماست تا آن زمان موعود فرا رسد و خداوند ظهور را رقم زند و شما باشيد در ركاب نور و همراهي صاحب رايت نور كه فرمود:”و اشرقت الارض بنور ربها” و جهان يكپارچه سرور در تحقق وعده زبور كه زمين به صالحان رسد بي هيچ سستى و فتور…
آنك نمي دانيم باقى عمرمان در هجران و فراق خواهد بود يا ديدار و وصال، اما ما با ايمان و انتظار ،غيبت را به سخره گرفته ايم و امام خود را در كنار خود باور داريم و غيبت او را به منزله شهود گرفته ايم و به دنبال اجراي اوامر او در وظايف انتظاريم.ما نا اميدي را نا اميد كرده ايم و با اميد ، همه طوفان را از سر گذرانده ايم و آماده ايم وقتى ظهور فرا رسد بخوانيم: دوران هجر را گذرانديم و زنده ايم/ما را به سخت جاني خود اين گمان نبود! ما كه زبونى همه ملحدان را در اين سالها ديده ايم؛ما كه شكست همه مدعيان اصلاح جهان را نظاره گر بوده ايم؛ما كه امدادهاي صاحبمان را روز و شب ديده ايم؛ما كه عناياتش را با گوشت و پوست خود وجدان كرده ايم؛ما كه به حفظ او از خطرات اعتقادي محفوظ مانده ايم و مدال نوكريش را با تاج كيانى عوض نكرده ايم همچنان بر پيمان خود استواريم و به قول اساتيد خود : ما برآن عهد كه بوديم برآنيم هنوز…
(نيمه شعبان ١٤٣٨)