روزگاري شعر يك رسانه بود، وقتى شاعري مفهوم جديدى را در شعرش مي سرود فوراً در افواه مردم جاري مي شد و نشر مي يافت.نوشته اند دعبل خزاعى شاعر معروف وقتى قصيده تائيه مشهورش را در مدح خاندان پيامبر سرود و براي حضرت ثامن الحجج عليه السلام خواند و مورد تاييد واقع شد و صله شايانى هم حضرتش به او بخشيدند در راه باز گشت به شهرش ، كاروان گرفتار دزدان شدند و همه دار و ندار كاروانيان را ضبط كردند.دعبل ديد كه يكي از دزدان ابياتى از قصيده تائيه او مي خواند،گفت اين ابيات از كيست؟گفت از دعبل است،گفت من دعبل هستم مرا پيش رئيس خود ببريد؛بردند و رئىس دزدان وقتى فهميد او دعبل است دستور داد همه اموال كاروانيان را بخاطر دعبل به آنان بازگردانند…غرض،شعر رسانه اي بود كه به سرعت حتى به دزدان نيز مى رسيد…
روزگاري كنفرانس ها و خطابه ها و همايش ها رسانه بود ؛ بعدها نشريات، رسانه شدند پس از آن راديو و سپس تلويزيون و سينما و تأتر رسانه شدند؛ امروز با رشد اينترنت و فضاي سايبر، انبوهى از شبكه ها و كانال هاي اجتماعى تبديل به رسانه شده اند كه روزانه ميلياردها مراجعه به آنها مي شود و مي توان گفت جديد ترين رويدادها ظرف چند ثانيه در اختيار همه مردم جهان قرار مي گيرد و اين شگفتى روزگار ماست. علاوه بر آن ، از طريق ابزار هاي مدرن ، هركس مي تواند يك رسانه باشد و خبر يا مفهومى را براي انبوهى از مخاطبان در جهان ارسال نمايد.
اين امكان -كه امروز به مثابه يك معجزه است -اگر در اختيار نشر فضيلت ها باشد،خوبي ها و فضيلت ها را مي پراكند و اگر ابزار فاسقان باشد ،رذيلت ها را رسانه اى مي كند.اختيار با ماست و اراده و همت ما كه چقدر آن را جدي بگيريم و از آن بهره ببريم! شايد در هر دقيقه اي ميلياردها كلمه توسط رسانه ها به زبان هاي مختلف در جهان نشر مي يابد، سهم ما از اين همه چقدر است و آيا در اين مصاف و ميدان،بازيگريم يا تماشاچى؟ آيا همت مي كنيم در تبليغ رسالت هاي الاهى(كه فرموده اند الذين يبلغون رسالات الله…)چنين رسانه اي باشيم كه پيام پاكى ها و فضيلت ها و راستى ها را به همه گوش ها و چشم ها و جان هاي آماده شنيدن و ديدن و انديشيدن برسانيم؟!
امروز همه مردم جهان ،خسته از نظامات بشرى،به دنبال گمگشته آرمان هاي خويش در رسيدن به يك جامعه زيبا و برين و داد بنيان است اما نشانى آن را نمى داند و با ويژگى هايش آشنا نيست و گونه وصول به آن را نمى شناسد؛ آيا ما رسانه مي شويم تا دست او را در دستان موعود رهائى بخش از جنس مسيح بگذاريم تا درد هاي او را التيام بخشيم؟آيا تلاش كرده ايم تا با قابليت هاى رسانه و زبان و ساز و كار آن آشنا شويم تا بتوانيم نام و ياد و راه امام مهربانى ها را از طريق آن براي همه مردم هرجا كه هستند تبيين كنيم؟گفته اند وقتى حضرتش از كنار كعبه سخن آغاز مي كند همه مردم جهان مي شنوند(اين يعنى رسانه)آيا اكنون كه رسانه در اختيار ماست،پيامش را نرسانيم؟!