از نوجوانى دلش مي خواست اهل قلم شود ؛نويسنده باشد تا بتواند به راحتى و به روانى و به زيبائى بنويسد و از اين طريق با انبوهى از مخاطبان رابطه برقرار كند.نثرها و نوشته هاي دشوار و ابهام آلود و پر تكلف را نمى پسنديد.معمولاً هر روز كتاب ها و مقالات و گزارش هاى جديد را از نظر مي گذراند تا نكته اي و مطلب مفيدى بيابد تا هم خود بهره مند شود و هم به ديگران انتقال دهد.براي نويسندگان خوب و متعهد،ارزش والائى قائل بود و آنها را سرداران آگاهى و فرهنگ مى شمرد.سبك هاى مختلف نويسندگى را كاويده بود و از ميان همه آنها،سبك روان و ساده اما محكم و استوار نويسى را پسنديده بود و در اين قالب چيزهائى منتشر كرده بود و مخاطبانى هم داشت…
قلم نيز همچون بيان،موهبتى الاهى است كه آموزگارش خداست(الذي علّم بالقلم،علّم الانسان ما لم يعلم).كتاب نشان داده بود آنقدر ظرفيت دارد كه معجزه جاويد يك دين شود؛قلم نشان داده بود كه اهل علم ميرا نيستند و تا سال ها و قرن ها بعد از خود با آثار خود زنده مي مانند؛ اثر قلم ، فراتر از زمان و مكان، تأثيرگذار است.بدون كتاب و اثر علمى،تمام حوزه ها و مدرسه ها و دانشگاه ها و آموزشكده ها، به تعطيلى مى گرايند؛تمام رسانه ها و فيلم ها و تأترها ، نيازمند متون نگارشي هستند.بدون قلم اغلب كارهاي جامعه معطل مانده و يا به خاموشى مى گرايد…
آثار قلمى در سبك ها و شكل هاي گوناگون تجلى مى يابد:گاهى متنى علمى است و گاهى داستان يا رمان يا طنز، گزارش، مقاله، نقد، شعر، آثارعاطفى و دلنوشته ها،ادبيات كودكان و نوجوانان،دانشنامه ها و…و قالب هاي عرضه نيز مى تواند يكى از اين انواع باشد: كتاب،نشريه، روزنامه ، هفته نامه ، ماهنامه ، فصلنامه،سالنامه و گاهنامه، بولتن ها و جزوات تخصصى و…هريك از اين قالب ها هم،الزامات خود را دارند و بر اساس مخاطبان آنها بايد نوع نگارش تغييراتى پيدا كند.همه نوشته ها هم بايد دو آئين نامه را رعايت كنند:نخست آئين ويراستاري علمى و ادبى و دوم آئين رسم الخط واحد،تا هم نوشته مطبوع شود و هم خواننده در پيچ و خم نوشتارهاي ناموزون اسير نشود…
اما در مورد آثار قلمى مهدوي، اگرچه در چند دهه اخير تحولات مثبتى رخ داده و متون خوبى عرضه شده است اما هنوز كمبود و خلأ فراوانى وجود دارد.براي همه اقشار و انواع مخاطبان،متون مناسب به قدر كفايت وجود ندارد.هم در متون اموزشي جهت سطوح مختلف كمبود هست و هم در نوشته هاي تبليغى براي سنين گوناگون.در آثار هنري،چالش و كمبود،افزونتر است.درسناريو و نمايشنامه و رمان و داستان خلأ داريم.متون متناسب براي رسانه ها و مجريان برنامه ها به اندازه كفايت نداريم،در حوزه شعر روز و آئينى متناسب با مخاطبان متنوع،كمبود هست…
آيا علاقمندان ساحت قدسي مهدوى و منتظران آن موعود جهانى،نبايد با مهارت قلم و نويسندگى، آن امام همام را در سطح ملى و بين المللى معرفى نموده و همه مخاطبان را پوشش دهند و با آن عزيز آشنا نمايند؟