با شورا ميانه خوشي نداشت و مى گفت تعدد نظر،مدير را در تنگنا قرار مى دهد و كار تصميم گيرى را كُند مي كند و امور دچار وقفه مي شود،بايد يك نفر آنچه مصلحت مى بيند تصميم گيرد و كارها را به پيش برد.گفتم :عقل و شرع ما را به مشورت دعوت مي كند،مشورت،مشاركت در عقول و تجربه هاي ديگران است و دانش مدير را براي تصميم گيرى توسعه مي دهد.گفت :يعنى مديربا كسانى كه در اندازه او نيستند هم مشورت كند؟گفتم نه با هركس بلكه با شايستگان و كارشناسان بايد مشورت كند تا تصميم معيوب و زيانبار و غير كارشناسي نگيرد.گفت:اگر كارشناسان ،تعدد نظر داشتند چه بايد كرد؟گفتم:بايد آن نظر را كه كم زيان تر است و پر فايده تر،برگزينى…
گفت: آيا در همه امور بايد شور كرد يا مشورت ،سطوحى دارد؟ گفتم :خداوند به پيامبر خويش نيز در امور عمومى توصيه به مشورت مي نمايد و آن را رمز پيروزي و موفقيت مى شمارد.سوره اي نيز در قرآن به نام شوريٰ نازل فرموده و آنجا هنگام بیان اوصاف برجسته مؤمنان می‌فرماید: مؤمنان کسانی هستند که دعوت پروردگارشان را اجابت کرده و نماز برپا می‌دارند و کارهایشان بین آنان با مشورت انجام می‌شود. همچنين در سوره بقره می‌فرماید اگر در مورد بازداشتن کودک از شیر قصد تصمیم‌گیری دارید، مشورت کنید. در سوره زمر نيز می فرماید: پس بندگان مرا که سخن را می‌شنوند و نیکوترین را پیروی می‌کنند، بشارت ده.بعضى مفسرين این آیه را با آیه «و امرهم شوری بینهم» هم‌معنا می‌شمارند؛ زیرا مشورت بهترین ابزار برای رسیدن به اندیشه‌های نیک و برتر است.
گفت:در سپهر اجتماع چگونه مى شود از ساز و كار مشورت استفاده كرد؟گفتم اتفاقاً در جامعه اي كه با مسائل و معضلات و پيچيدگى هاي زياد روبروست بايد با تشكيل شورا ها مردم را در امورشان مشاركت داد.اصل شورا نه تنها یک امر اخلاقی بلکه یک سازوکار حاكميتى برای تسهیل مناسبات اجتماعی و سیاسی است. وقتى قرآن حتی در مورد بازگرفتن نوزاد از شیر، به مشورت بین زن و مرد توجه نشان داده و مشورت را از صفات مومنان می‌شمارد، به اين معناست که در جامعه ، امور عمومی جز از طریق گفت‌وگو و مشورت امکان‌پذیر نیست. امير مومنان عليه السلام می‌فرمایند: “لاتستبد برایک فمن استبد برأیه هلک”؛ در رأی و نظرت استبداد نورز، هر کس که استبداد رأی به‌خرج دهد، هلاک می‌شود و در جایی دیگر می‌فرمایند:”من شاور الرجال شارکهم فی عقولهم”؛ هر کسی که با مردم مشورت می‌کند، در خردشان سهیم شده است…
در غيبت امام عصر ارواحنا فداه،امر مشورت،ضروري تر مى نمايد زيرا از نعمت ظاهري امام محروميم و براي نغلطيدن به اشتباه،بايد تصميم هاي نادرست را با مشورت و شور،به حداقل برسانيم.بدون حب و بغض و تمايلات حزبى و گروهى و شائبه هاي مادى،بهترين ها را براي شورىٰ برگزينيم و نظرشان را بگيريم تا كم خطاتر جلوه كنيم و بدانيم دشمنان نيز با مشورت فراگير در مقابل ما ظاهر شده اند و تصميم نادرست ما بازي در زمين آنهاست و خسارات سنگينى را متوجه جامعه اسلامى مى نمايد.روح توسل و تمسك ما به امام مهربان نيز نبايد فراموش شود و در هر مشورتى بايد از خود آن حضرت خواست بهترين راه را ملهم نمايد و دستگيرى فرمايد…