همه توان خود را براي شكست رقيب به كار گرفته بودند.شايعه و تهمت و افترا و بهتان و تخريب و دروغ را مجاز مي شمردند، چون طرف مقابل را از پيش در اذهان خود به غير ارزشي بودن و عامل بيگانه شدن، ممهور نموده بيرون راندن او از صحنه را يك وظيفه الاهى براي خويش محسوب مي كردند كه بخاطر آن مأجور هم بودند! اين سبك از رقابت، سابقه در احزاب اشتراكى و كمونيستى داشت كه مي گفتند “هدف وسيله را مباح مي كند”! و البته اگر مي خواستي سابقه را به عقب تر ببرى به دستگاه معاويه مي رسيدى كه براي تخريب امام متقيان امير مومنان علي عليه السلام، دستور داده بود آن حضرت را در نماز ها و خطبه ها،لعن كنند تا مباد مردم به سوي او گرايش پيدا نمايند!
وقتي خداي بزرگ،آبروي مومنان را همسنگ خون آنان شمرده و از هر دروغ و افترا و بهتان و تخريب و غيبت مومنان به شدت نهى فرموده و آنها را گناه كبيره شمرده است. به چه مجوزي افراد براي رسيدن به يك مقام و موقعيت و شهرت و تمكن مالي به خود اجازه چنين اعمالى را مي دهند و نام خود را هم مسلمان مي نهند؟!حتى اگر مسلمان هم نبوديم به فرمايش سالار شهيدان ،آزادگى حكم مي كرد از اين اعمال شنيع در رقابت ها كناره گيريم.خود در رقابت هاي رياست جمهوري شاهد بودم كه جناح ها براي كسب آراي بيشتر چگونه به اين گناه ها آلوده شدند و ابزار رايگان شيطان گشتند و از آخرت نهراسيدند و همه چيز خود را به ثمن بخس فروختند.حال چه كامروا گشتند و رئيس شدند و چه ناكام ماندند و به پست و موقعيت هم نرسيدند.اين گونه رقابت ها را بايد تقابل دو ديدگاه الاهى و شيطانى ناميد…
پرسيده مي شود رقابت مجاز و سالم چه ويژگى هائى دارد؟ اولاً براى رسيدن به هدف قصد تقرب الى الله كنندو نيت را الاهى نمايند؛ ثانياً بجاي تخريب رقيب، ويژگى ها و توانائى هاي خود را شرح دهند؛ثالثاً اگر رقيب را تواناتر از خود يافتند،ميدان را به او واگذارند و خود خلاء ديگرى را پر كنند؛شياطينى كه به اسم تيم يا هوادار جريان تخريب را دامن مي زنند از گرد خود برانند و اگر پيروز شدند از كنايه و سرزنش و شماتت رقيبان بپرهيزند و جانب تقوى را بگيرند و آنها را هم در اصلاح امور مردم به همكاري دعوت كنند و از توان آنها در ارتقاي كشور استفاده نمايند…
اگر يك لحظه بيانديشند آيا در حكومت مهدوي و در نظارت آن مولاي دادگستر باشند، چنين با يكديگر رقابت خواهند كرد؟ اصلاً فكر كنند براي امري رقابت مي كنند كه يا واجب و يا مستحب است و براي انجام هر واجب يا مستحب نبايد مرتكب حرامي شوند.ديگر آنكه رقيب آنها ،همكيش ايشان است و همكيشان موظف اند با هم برادرانه سلوك كنند و برادران هرگز به تخريب هم قيام نكنند(انما المومنون إخوة)؛ و سه ديگر آنكه امامشان در هر صورت(چه غيبت و چه ظهور) امام و ناظر بر آنهاست و نامه اعمال به خدمت ايشان عرضه مي شود،مباد سوء رفتار آنها در اين رقابت ها، موجب ناخرسندى ايشان شود و گرد غم بر چهره مبارك شان نشاند…