در يك جمع قرآنى سخن مى گفتم،يكي از دانشجويان خطاب به من گفت: مگر نگفتيد ما به اميد زنده ايم،اينطور نيست؟! گفتم: بله ،اميد سرمايه زندگى است،بدون اميد مشعل زندگى خاموش است و افق ، تاريك و آينده مبهم و انتظار براي فردا،پوچ! گفت :مى شود چند آيه از آيات اميد آفرين قرآن را برايمان بخوانى؟ گفتم:با كمال ميل!
وقتى از سنگينى گناهانت ،شرمنده و نوميد مى شوي و گوشه اى كز مى كنى،سروش وحى به سراغت مى آيد كه :“اى كسانى كه بر خود زياده روي و ستم روا داشتيد، از رحمت الاهى نوميد مباشيد كه خداوند همه گناهان را خواهد بخشيد زيرا خداوند آمرزنده مهربان است ” و تو سرشار از اميد مى شوي و با نشاط، زندگى را ادامه مى دهى(قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّـهِ إِنَّ اللَّـهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ)…
گفت:عالي بود،باز هم بفرمائيد:گفتم: وقتى مى شنوى برادران يوسف،از كردارهاي زشت خود شرمنده و مأيوس مى شوند و پيش پدر مى روند، پيامبر خدا يعقوب به آنهامى گويد:فرزندانم،از رحمت الاهى مأيوس مباشيد كه جز كافران كسي از رحمت خدا مأيوس نشود. تو بال در مى آوري كه از برادان يوسف كش،كمتر نيستم،كافر هم كه نيستم پس اميدوار به رحمت حق،زندگى را با نشاط ادامه مى دهى(وَلَا تَيْأَسُوا مِن رَّوْحِ اللَّهِ ۖ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِن رَّوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ)…گفت :ديگر بگو،گفتم :خوانده اي كه خداوند هر گناهى جز شرك را مى آمرزد و مى فرمايد:إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ- وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ؟ وقتى مى بينى هر بدي كرده باشي اما بخدا شرك نورزيده اى،اميدوار به آمرزش خداي مهربان مى شوى و با نشاط،زندگى را ادامه مى دهى…
گفت :از اين ها اميد بخش تر آيه اى مى شناسي؟ گفتم:اتفاقاً كسي نزد امام باقر سلام الله عليه رفت و همين سوال تو را از ايشان پرسيد.با التهاب و شور گفت: خوب،حضرت چه پاسخى دادند؟ گفتم:آن حضرت به آيه اى از قرآن اشاره فرمودند كه در موضوع مقام شفاعت پيامبر(ص)است كه خداوند به ايشان مى فرمايد يك خط اعتباري بي نهايت در اختيارت گذاشتيم تا هر كه را بخواهى شفاعت كنى تا آنجا كه راضى و خشنود شوي( وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضى) آيا ما جزو امت پيامبر نيستيم و در خواست شفاعتش را نداريم تا آن حضرت كريمانه ما را شفاعت كند؟گفت:چرا و با نشاط به زندگى ادامه مى دهيم و از اما باقر عليه السلام هم بخاطر اين نويد ، ممنونيم!
گفتم:نپرسيدي كه خود امام هم داراي مقام شفاعت هست يا نه؟ گفت:حتماً هست . شنيده ام كه هر مومن نيز مى تواندجماعتى را شفاعت كند،چطور امامان كه خلفاي الاهى هستند داراي مقام شفاعت امت نباشند؟گفتم:آرى،پس وقتى امروز شيعه صاحب الزمانيم نبايد به شفاعت مولامان اميدوار باشيم كه خدا همچون جدّش همان خط اعتباري را به ايشان بخشيده كه آنقدر شفاعتش را در باره امّتش بپذيرد تا آن حضرت راضى و خشنود گردد؟! گفت :چه تذكربموقع و بهنگامى داديد ما وقتى مولاي مهربانى چون امام عصر عليه السلام را داريم كه جلوه رحمانيت خدا و داراي مقام شفاعت است، هماره سرشار از اميد هستيم و در پرتو اين اميد،با نشاط به زندگى ادامه مى دهيم!