هرگاه آن نواي زيباى “اسماء الله” را پيش از اذان ( به ويژه در لحظات ملكوتى افطار ماه رمضان)مى شنويم با آن نام هاى نورانى روحمان تازه و قلبمان سرشار از ياد معبود مى شود.آنقدر آن اسماء الحسنى،زيبايند كه توان وصفشان را نداريم.هريك از آن نام هاى قدسى و صفات عرشي، پنجره اى به معارف توحيدى است كه خالق ما به آن وصف مى شود اما نه وصفى چون وصف آفريدگان بلكه وصفى خاص كه در روايات از آن به “خروج از دو حد تشبيه و تعطيل”ياد شده است. يعنى در آن نام و صفت، او را شبيه به ديگران نسازى در عين آنكه او را منعزل از آن صفت هم نكنى مثلاً با گفتن “يا قادر”،به توانائى تعطيل ناشدنى و فراگيرش توجه ميكنى كه نظير و شبيه هيچ قادرى نيست و همينگونه براي همه اسماء ديگرش چون عالم و خالق و مالك و هادى و رحيم و مهيمن و عزيز و…
چنين است كه اين اسماء و صفات،يكى از مهم ترين ابواب معرفة الله شده است.اگر اين اسماء نمى بود،نمى توانستى هنگام نياز به هر كمالى،از خدائى كه واجد همه كمالات به نحو اكمل و أتمّ است،آن كمال را طلب كنى و مثلاً بگوئى يا عليم،علّمنى؛يا رحيم،إرحمنى؛يا شافى،إشفنى؛يا حفيظ،إحفظنى؛ياخبير،أخبرنى؛يا ناصر،أنصرنى… و زيباتر آنكه بدانى آن مهربان خود اين اسماء را نهاد و توسط اوليائش به تو آموخت تا زبانت هنگام نياز و مناجات، به تكلم باز شود و بتوانى با اين اسماء و صفات نورانى با او مأنوس شوى و راز و نياز كنى و از آن لذت ببرى…
و وقتى آگاهت كنند كه هريك از اين اسماء ، منشأ ايجاد يك مجموعه از تحولات و خلقت يك سلسله از بركات بوده است ابواب جديدتري از معارف توحيدى براي تو مكشوف مى شود چنانكه در دعاى سمات مى خوانى: پروردگارا تو را مى خوانم به آن نام بزرگ و با شكوهت كه چون بر درهاى بسته آسمان و درهاي ناگشوده زمين خوانده شود به رحمت گشوده شوند و چون با آن براى آسان شدن سختى ها خوانده شوى،آسان گردند و چون با آن بر مردگان خوانده شوى،زنده شوند و چون با آن براى رفع سختى و زيان خوانده شوى برطرف گردد: اللهُمَّ اِني اَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ الاَعْظَمِ الاَعَزِّ الاَجَلِّ الاَكْرَمِ اَلَّذي اِذا دُعيتَ بِهِ عَلى مَغالِقِ أبْوابِ السَماءِ لِلْفَتْحِ بِالرَّحْمَةِ انْفَتَحَتْ وَاِذا دُعيتَ بِهِ عَلى مَضَايقِ أبْوابِ الاَرضِ لِلِفَرَجِ انْفَرَجَتْ وَ إِذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى الْعُسْرِ لِلْيُسْرِ تَيَسَّرَتْ وَ إِذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى الْأَمْوَاتِ لِلنُّشُورِ انْتَشَرَتْ وَ إِذَا دُعِيتَ بِهِ عَلَى كَشْفِ الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ انْكَشَفَتْ …
و يك گام بالاتر،آنكه آگاه شوى كه همه اين اسماء و صفات فقط نشانه هائى است به سوى او و بالاترين نشانه هاي تكوينى او ،اولياء الله و امامان (و در اين زمان حضرت صاحب الزمان عليه السلام)هستند كه راهنمايان به سوي اويند و تو را متوجه او مى كنند و آنهايند مصداق اسم الله كه مأمور به تسبيح آنهائى(سبّح اسم ربّك الأعلىٰ) و صلوات و سلام بر آنان چنانكه در آن دعاي بسيار عظيم آمده است:از تو می خواهم به آن اسم که بوسيله آن دیدگان بسته ناظرین را گشودى تا تدبیر حکمت و شواهد و دلائل و حجت های انبیاء ترا ببینند، و آنان به زیرکی دل ها تو را می شناسند، در حالی که تو در نهان های پوشیده غیب هستی، تو را می خوانم به عزت این اسماء که بر محمد و آل محمد درود فرستی و از من و وابستگانم و همه مومنین و مومنات، همه آفات و بدی ها و زشتی ها و امراض و خطاها و گناهان و شک و شرک و کفر و دوئیت و نفاق و گمراهی و نادانی و دشمنى و غضب و سختی و تنگی و بدی نیت و آمدن عقوبت و شماتت دشمنان و حاکمیت انسان های بی مروت را دور کنی، چه آن که تو دعایم را می شنوی و نسبت به هرآنکه بخواهی پرلطف و مهربانی. و درود خدا بر محمد و آل او باد ای مهربان ترین مهربانان و حول و قوه ای جز به تو نیست ای خدای بزرگ بلند مرتبه(اَسْئَلُکَ بِالاسْمِ الَّذی فَتَقْتَ بِهِ رَتْقُ عَظیمِ جُفُونِ عُیُونِ النّاظِرینَ الّذی بِهِ تَدْبیرُ حِکْمَتِکَ وَ شَواهِدُ حُجَجِ اَنْبِیائِکَ یَعْرِفُونَکَ بِفِطَنِ الْقُلُوب وَ اَنْتَ فی غَوامِضِ مَسِرّاتِ سَرائِرِ الْغُیُوبِ؛ اَسْئَلُکَ بِعِزَّةِ ذلِکَ الاسْمِ اَنْ تُصَلِّیَ علی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اَنْ تَصْرِفَ عَنّی وَ عَنْ اَهْلِ حُزانَتی وَ جَمیع الْمُومِنین وَ الْمُومِناتِ جَمیع الآفاتِ وَ الْعاهاتِ وَ الاعْراضِ و.الامراضِ وَ الْخَطایا وَ الذُّنُوبِ وَ الشَّکِّ وَ الشِّرْکِ وَ الْکُفْرِ وَ الشِّقاقِ وَ النِّفاقِ وَ الضَّلالَةِ وَ الْجَهْلِ وَ الْمَقْتِ وَ الْغَضَبِ وَ الْعُسْر وَ الضیقِ وَ فَسادِ الضَّمیرِ وَ حُلُولِ النِّقْمَةِ وَ شِماتَةِ الاْعَداءِ وَغَلَبَةِ الرِّجالِ؛ انَّکَ سَمیعُ الدُّعاءِ، لَطیفٌ لِما تَشاءُ وَ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ یا اَرْحَمَ الرّاحِمین، ولا حَولَ وَ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللهِ الْعَلِیِّ الْعَظیم).