چنان زيبا در حال نيايش بود كه تمام اطرافيان مجذوب حال خوش او شده بودند.اشك از ديدگان فرو مى ريخت و با كلمات “الهى” با معبود خويش سخن مى گفت ،بلكه نجواي عاشقانه داشت و عبارات از سويداي جان او بر مى خاست و ادا مى شد:خدايا اين عزت و شكوه مرا بس كه تو پروردگارم هستى و اين افتخار مرا بس كه بنده تو باشم ؛ تو آنگونه اى كه من مى خواهم،مرا آنگونه كن كه تو مى خواهى!..از حال معنوى و دعاهايش لذت بردم. صبر كردم تا از نيايش فارغ شود.پيش رفتم و گفتم چه زيبا در حال نيايش بودى،در آن عروج چه ديدى و چه گرفتى و آن عبارات از كه بود و آن حال از كجا آمد و اكنون چه توصيه اى براي ما دارى تا ما نيز از اين نوع تجارب ناب ،بهره اى داشته باشيم؟
گفت: اى عزيز! اين حلواي تنتنانى است ،وصفش تا نخوري نتوانى؛ مزه اش تا نچشي ، ندانى! برو و با آن معبودي كه جان تو در اختيار اوست و مهربان تر از هر كسي به توست وحيات و روزى و سلامتى و تحولات و توفيقاتت از اوست،دل بده و قلوه بگير و نجواكن تا ببينى چقدر اين ارتباط زيباست و آن حلوا شيرين! اگر با تمامى وجود با اين محبوب مهربان همسخن شوى و او را به صفات زيبايش بخوانى و شرط عبوديت بجا آورى ، او نيز چنان حال خوشى در وجدان تو ايجاد خواهد كرد كه با هيچ چيز ديگرى عوض نخواهى نمود.تمام ارزش ما به فهم اين معنا از عبوديت و اين نيايش ها و دعاهاست (قل ما يعبؤ بكم ربّى لولا دعائكم).او خود ما را به اين ضيافت مهر دعوت نموده و فرموده:مرا بخوانيد و صداكنيد تا پاسختان دهم و اجابت نمايم(أُدعونى،استجب لكم).يك تجربه خود تو از هزار وصف من، بالاتر است…
گفتم:اين راه،آموزگار مى خواهد،ممكن است من نتوانم او را به الفاظ و كلمات و عباراتى كه او در خور آنست بخوانم و ستايش كنم و چه بسا عباراتم نارسا و ناقص و بشرى و اهانت آميز باشد.گفت:آرى كاملاً همينطور است، عقل ما از مدح او ناتوان و زبانمان در وصفش الكن است .آن مهربان چون اين ضعف ما را مى داند،خود مدح و توصيف و ستايش و دعا را تعليم فرموده تا آنگونه كه خود مى فرمايد زبانمان به مدح او باز شود.هم در قرآن كريم و هم در آموزه هاي سفيران و اوليائش دعاهاى نغز و ناب و نفيسى آموزش داده شده است ،همچون دعاهائى كه در قرآن با ربِّ و ربّنا شروع مى شود و يا همين دعائى كه خواندم از حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام(الهى كفىٰ بي عزّاً ان تكون لي ربّا و كفى بى فخراً ان أكون لك عبداً الهى أنت كما أحب فاجعلنى كما تحب)…
گفتم: چگونه مى شود به مواريث نيايشى و گنجينه هاي دعائي كه از ناحيه خدا يا اوليائش صادر شده دسترسى پيدا كرد؟ گفت : اين گنجينه ها در دسترس است،همّت كنى مى يابى! از دعاهاي كميل و سمات و مشلول و مجير و ابوحمزه و افتتاح و مناجات هاي پانزده گانه(خمس عشر) و…(كه در مفاتيح الجنان است)گرفته تا دعاهائى كه در مهج الدعوات و البلد الامين و مصباح و …آمده ،نمونه هائى از اين ميراث گرانبهاست.مرواريد دعائى “صحيفه سجاديه” نيز كه نيايش هاي امام زين العابدين عليه السلام است بر تارك همه نيايش ها مى درخشد و “صحيفه مهدويه” كه دعاهاي رسيده از صاحب الزمان سلام الله عليه است،آموزگار لحظات ناب نيايشي ماست…