خيلي از اوقات ، با اينكه به اسلام ،مومن شده ايد اما پرسش هاي جديدى در روند تحولات زندگى و تبدلات زمانه براي شما پيش مى آيد كه بايد به يك نهاد و مرجع و يا عالمان و دانشمندان اين عرصه رجوع كنيد تا پاسخ گيريد. اين مرجع و نهاد و يا عالمان كيانند؟ پاسخ را خدا مى فرمايد : قرآن،مرجع پاسخ هاي شماست:ما قران را براي شما فرستاديم تا تبيان همه چيز باشد(وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً وَبُشْرَىٰ لِلْمُسْلِمِينَ).در همين زمينه به سخنى از امام صادق عليه السلام توجه كنيد:خدا در قرآن همه چيز را بيان كرد؛به خدا سوگند،چيزى نيست كه مردم به آن احتياج داشته باشند مگر آنكه آن را در قرآن بيان نموده باشد تا كسى نتواند بگويد (اگر اين موضوع حق است) بايد در قرآن مى بود، لذا خدا آن را در قرآن نازل فرمود(
إن الله أَنزل في القرآن تبيان كل شيء حتى والله ما ترك الله شيئا يحتاج العباد إليه إِلاَّ بيّنه للناس حتى لا يستطيع عبد يقول : لو كان هذا نزل في القرآن ، إلاَّ وقد أَنزل الله فيه) و در جاي ديگر فرمود: هيچ موضوعى نيست كه دو نفر در آن اختلاف كنند مگر آنكه ريشه و اصل آن در قرآن وجود دارد(
ما من شيء يختلف فيه اثنان إلاَّ وله أَصلٌ في كتاب الله)…
بلا فاصله سوال مي كنيد: چه كسي است كه اين مقدار به قرآن تسلط داشته باشد كه بتواند همه موضوعاتى كه اصلش در قرآن است ،تبيين نموده و پاسخ ها را ازدل آيات استخراج نمايد؟! باز خداوند پاسخ شما را مى دهد:”علم اين قرآن در سينه كسانى است كه به آنها دانش بيان اين آيات را داده ايم”( بَلْ هُوَ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ فِي صُدُورِ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَمَا يَجْحَدُ بِآيَاتِنَا إِلا الظَّالِمُونَ) و در جاي ديگر مى فرمايد:”تأويل و تبيات اين آيات را نمى داند جز “راسخان در علم”(وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللَّهُ وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ). بازسؤال مى كنيد: كيانند اين راسخان در علم؟ اين بار اميرمومنان علي عليه السلام در نهج البلاغه پاسخ مي دهند:كجايند آنان كه گمان دارند كسانى غير از ما (اهل بيت) راسخان در علم هستند؟! آنان با اين گمان بر ما دروغ بسته و ستم كرده اند، از آن رو كه خداوند ما را رفعت بخشيد و آنان را فروتر قرار داد، و دانش را به ما بخشيد و از آنان منع كرد و ما را در حريم عنايت خويش وارد و آنان را خارج كرد. به وجود ما هدايت خواسته مى شود، و به بركت ما كوردلى برطرف مى گردد. بى شك امامان از قريش هستند، كه درخت وجودشان در اين تيره از خاندان هاشم نهاده شده و اين منزلت شايسته ديگران نيست و واليان ديگر صلاحيت اين مقام را ندارند(اَيْنَ الَّذينَ زَعَمُوا اَنَّهُمُ الرّاسِخُونَ فِى الْعِلْمِ دُونَنا؟! كَذِباً وَ بَغْياً عَلَيْنا، اَنْ رَفَعَنَا اللّهُ وَ وَضَعَهُمْ، وَ اَعْطانا وَ حَرَمَهُمْ، وَ اَدْخَلَنا وَ اَخْرَجَهُمْ. بِنا يُسْتَعْطَى الْهُدى، وَ يُسْتَجْلَى الْعَمى. اِنَّ الاَْئِمَّةَ مِنْ قُرَيْش، غُرِسُوا فى هذَا الْبَطْنِ مِنْ هاشِم، لا تَصْلُحُ عَلى سِواهُمْ، وَ لا تَصْلُحُ الْوُلاةُ مِنْ غَيْرِهِمْ)…
“به شرق برويد يا غرب،به هر كجا برويد،جز نزد ما اهل بيت،علم صحيح را پيدا نخواهيد كرد”( شَرِّقا و غَرِّبا لَن تَجِدا صَحيحا إلاّ شَيئا يَخرُجُ مِن عِندِنا أهلَ البَيتِ.امام باقرعليه السلام).آري اين مستندات نشان مى دهد كه علم دين را جز از امامان ، نبايد طلب كرد.در مجموعه هاي حديثى كه از آنان رسيده بايد پاسخ پرسش هاي خود را بجوئيد.تجربه تاريخى هم نشان داده هرگاه مردم و حاكمان در موضوعى در مى ماندند،گره گشا فقط امامان بودند كه داستان آن در مجامع روائى و تاريخى ما به فراوانى نقل شده است. آرى،نبايد براي علم دين،در خانه ديگران را كوبيد كه آنان از اين علم بي بهره اند.بايد جائى رفت كه خود خداوند ،نشاني آن را داده است:راسخون در علم قرآن يعنى اهل بيت عليهم السلام.بلى،اين سخن كاملاً صحيح است كه:”بي اعتنائى به ميراث علمى امامان،در حكم انكار آنان است “چنانكه در بيان امام عصر (عج)هم آمده است…