در ميان امواج دست و پا مى زد؛ديگر اميدى به زنده ماندن نداشت؛ توانش هم تحليل رفته بود، هر طرفش آب بود و داشت غرق مي شد،ناگهان چشمان بى رمقش،طنابى را ديد،بلافاصله آن را گرفت و به زحمت خود را به طرف بالاي طناب كشيد تا توانست خود را به سطح آب برساند و يك بار ديگر آسمان آبى را ببيند…آري،او بطور معجزه آسائى نجات يافته بود ؛طناب از درون يك قايق نجات بود كه آنجا گشت مى زد؛ وقتى دوباره خورشيد را ديد، انگار يكى به قلبش الهام كرد در درياي زندگى نيز هر وقت در امواج فتنه ها و طوفان حوادث درمانده شدي يك طناب نجات هست كه به آن چنگ زنى و نجات يابى .كسى كه نامش امام است،او همان طناب الاهى و سفينه نجات است كه بايد آن را محكم بگيرى؛ او همان حبل و ريسمان الاهى است كه گفتند:”واعتصموا بحبل الله”؛ او همان “عروة الوثقى”يعنى ريسمان و دستگيره محكم است كه گفتند بايد به او متمسّك شوى( و من استمسك بالعروة الوثقى لا انفصام لها)…
اعتصام و تمسك ،دو واژه قرآنى هستند كه به معناي آويختن و چنگ زدن و پيوند گرفتن است.چه كسانى شايستگى اين را دارند كه مردم اگر با آنها پيوند گيرند و از ايشان كمك بخواهند،به سعادتش مى رسانند؟ اين حبل الاهى و دستگيره محكم(عروة الوثقى) همان اولى الامرند كه اطاعتشان چون اطاعت خدا و رسول،واجب است؛يعنى همان امامان كه پيوند گرفتن با آنها تنها راه نجات در بحران هاي زندگى است.مكانيزم اين اعتصام و تمسك هم مراجعه حقيقي به ايشان است هم از نظر هدايت هاي علمى و هم از جهت تقرب به خدا و هم از جنبه رهائى از بن بست ها و مشكلات زندگى.اين ريسمان و دستگيره نجات اگر به كار نمى آمد كه خدا معين نمى فرمود.نياز همه ماست كه هماره در معرض طوفان ها و گردآب ها و غرقاب هاي گوناگون در طول زندگى هستيم…
مى گويند: چرا به خود خدا متوسل و متمسك نشويم؟ مى گوئيم:توسل و تمسك به آل الله،عين توسل و تمسك به خداست؛زيرا خود خدا اين وسيله ها را معين فرموده تا نردبان عروج ما باشند.خود خدا مى توانست ما را مستقيماً هدايت كند ولى رسول و امام فرستاد كه از جنس خود مايند و ما راحت تر با آنها ارتباط برقرار كرده و پيوند مى گيريم.آنها همان حبل المتينى هستند كه ما را تا ملكوت قرب خدا بالا مى برند؛آنها پل ارتباط خالق و مخلوقند؛آنها ترجمان وحى معبودند؛ آنها حبل الله اند؛آنها از همه وجود خود مايه گذاشته اند تا ما را به سعادت حقيقى برسانند..
مى گوئى:كى و كجا و چگونه به آنها متوسل و متمسك شويم؟ مى گوئيم:هميشه و همه جا و با ساده ترين روش ها: در خلوت خود،صميمانه با آنها صحبت كردن،دردل نمودن ، راز نهان گفتن و كمك خواستن و سپس نگريستن به سخن و پيام آنان و آن را الگو ساختن و در آخر،از آنها جدا نشدن و پيوند را نبريدن…امامان همگى حبل الله اند و توسل و تمسك به هركدام،ابزار نجات است اما امام هر زمان،به اهل آن زمان نزديك تر و دستگيرتر است زيرا مردم آن عصر،رعيت اويند و او مسئول مستقيم آنان است و متعهد هدايت و نجات آنان كه او صاحب الزمان است…