“رجعت ” در آموزه هاي اعتقادي به معناي زنده شدن و بازگشت عده اي از انسان ها پس از مرگ به دنياست.اين باور نشأت گرفته از قرآن است آنجا كه مى فرمايد: روزي كه ما از ميان هر امتى،گروهى از كسانى كه آيات ما را تكذيب مى كردند محشور مى كنيم و آنها باز داشته خواهند شد ( وَ یَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ کُلِّ أُمَّة فَوْجاً مِمَّنْ یُکَذِّبُ بِآیاتِنا فَهُمْ یُوزَعُونَ ).اين نشان مى دهد كه منظور از اين بازگشت، قيامت نيست زيرا در هنگام قيامت همه انسان ها محشور مى شوند نه گروهى از آنها:“روزي كه جميع آنها را محشور خواهيم نمود”(وَيَوْمَ نَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا )و نيز :”همه آنها را بازمى گردانيم و احدي را باقى نخواهيم گذاشت” ( وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ احدا) .اين بازگشت هم مختص مجرمان نيست بلكه بعضى از صالحان و نيز امامان ،رجعت خواهند نمود چنانكه در زيارت آل ياسين خطاب به ائمه عليهم السلام مى خوانيم: رجعت شما حق است و شكى در آن نيست(وَاَنَّ رَجْعَتَكُمْ حَقٌّ لا رَيْبَ فيها)…
در وقوع اصل رجعت همه علماي ما همداستانند اما در جزئيات رجعت كه از طريق روايات تبيين شده است اختلاف ها و تفاوت هائى مشاهده مى شود.اين دوران از پايان حكومت حضرت ولى عصر آغاز مى شود و تا پايان دنيا ادامه خواهد داشت.در مورد كيفيت بازگشت امامان و انبياي سابق و بعضى از صالحان و فاسدان امت اسلام و امم گذشته مطالبى در روايات هست كه بدليل وجود تفاوت هائى در آنها متعرضشان نمى شويم و همين مقدار بر اصل رجعت تأكيد مى كنيم از جمله اعتقادات يقيني ماست.علاوه بر اينكه در خود ظهور هم رجعت هائى انجام مى پذيرد همچون بازگشت مسيح عليه السلام و تعدادي از ياوران درگذشته امام عصر عليه السلام كه هنگام ظهور باز خواهند گشت و امام را ياري خواهند نمود.اين آرزوي بازگشت را منتظران هر روز در دعاي عهد تكرار مى كنند:فأخرجنى من قبرى موتزراً كفنى شاهراً سيفى مجرداً قناتى ملبياً دعوة الداعى…
اما برزخ، فاصله زمانى بين مرگ انسان ها تا برپائى قيامت كبرىٰ است.وقتى با رويداد مرگ،روح از كالبد انسان خارج مى شود،كالبد در قبر قرار مى گيرد و روح در عالم برزخ خواهد بود.اين عالم كه از چشم ما ناپيداست،هم اكنون وجود دارد و ارواح در آنجا متناسب با اعمال، پاداش ها و كيفرهائى خواهند ديد و اشتغالاتى دارند تا اينكه زمان رستاخيز عمومى فرا رسد و دوباره در جسم هاشان كه خداوند آنها را دوباره آفريده و زنده نموده قرار گيرند و براي ميزان و حساب محشور شده و به جايگاه ابدي يعنى بهشت يا دوزخ منتقل شوند.
قرآن كريم از حيات برزخى شهيدان ياد مى كند كه آنجا در برزخ زنده اند و روزي مى خورند(بل احياء عند ربهم يرزقون).حضرت امير عليه السلام نيز از دريافت هاي برزخيان اينگونه ياد مى فرمايند:”اگر شما آنچه را که مردگان شما دیده اند مشاهده مى نمودید هراسان و ترسان مى گشتید، و در برابر خداوند گوش شنوا پیدا کرده، و از او پیروى مى نمودید، ولى آنچه را که آنان دیده اند از شما پنهان است، و به زودى پرده از میان شما و آنان به کنار کشیده خواهد شد”… در واقع حجاب جسم كه مانع ديدن بعضى واقعيت هاست وقتى با مرگ ،به كنارى مى رود،روح انسان اموري را مشاهده مى كند كه پيش از آن بدليل اسير بودن در حجاب جسم نمى ديده است.برخى از بزرگان بر اثر عبادات در همين دنيا با انخلاع اختيارى از بدنمى توانسته اند چشم برزخى خود را باز كرده و همان واقعيت هاي عالم برزخ را كه مردگان مى بينند،آنها هم مشاهده كنند…