“پس هر یک از شما باید کارى کند که وى را به محبت و دوستى ما نزدیک سازد، و از آن چه خوشایند ما نیست و باعث کراهت و خشم ماست دورى گزیند”…( فَلْیَعْمَلْ کُلُّ امْرِءٍ مِنْکُمْ بِما یَقْرُبُ بِهِ مِنْ مَحَبَّتِنا، وَیَتَجَنَّبُ ما یُدْنیهِ مِنْ کَراهَتِنا وَسَخَطِنا)…
ميزان چيست؟ اگر همه ادعاي وفاداري كنند، وفادار واقعى از غير واقعى را چگونه تشخيص دهيم؟ دوستى ، اين كلام امام را در نامه به شيخ مفيد براي او خواند و گفت: ميزان وفاداري را خود امام در دوجمله كوتاه بيان فرموده اند:كسب خشنودي و ناخشنودي ما ميزان وفادارى است.با خود گفت بايد فهرستى داشته باشم از كارهائى كه موجب خشنودي امام است تا به آنها مداومت كنم، و فهرستى نيز از كارهائى كه سبب ناخشنودى و عدم رضايت امام است تا به سوي آنها نروم.مقداري با يقين و مقداري هم با گمانه زنى،كارهائى را نوشت:امام عاشق عبادت و نماز و تهجد و ذكر و دعاست؛مأنوس با قرآن است؛اهل كار خير و كمك به مردم است؛به دنبال هدايت و ارشاد گمگشتگان و سرگشتگان است؛در انديشه نجات جهانيان است؛اهل سداد و صلاح و اصلاح است …نوشت و نوشت و دفتر به پايان نيامد.با خود گفت:شرمنده خواهم بود اگر عمر را بر اين پايه ها،بنياد نكنم…
شايد مقدم بر آن،پرداختن به اموري است كه موجب ناخشنودي امام مى شود.مى خواست از خانه خود شروع كند.آيا اگر امام را به منزل خويش دعوت كنم تا افتخار ميزبانى ايشان را داشته باشم ، ايشان به سراي من تشريف مى آورند و اينجا را به قدوم خود مزين مى نمايند يا نه؟ آزمون سختى بود! نگاهى كرد و در و ديوار و ابزارها و تزئينات منزل را مناسب شأن آن بزرگوار نديد؛بعضى چيزها را حتماً بايد بيرون مى برد زيرا مسلماً موجب ناخشنودي امام بود؛با خود گفت اگر از فرزندانم سوال كنند با افتخار خواهم گفت اين ها هستند كه براي جانفشانى در راه شما تربيت نموده ام؟!
اهتمام به كسب و كار حلال از مهمترين عوامل خشنودي امام و اجتناب از مال حرام،تفريح حرام، شوخى حرام و كلاً مسير حرام از مهمترين عوامل ناخشنودي و كراهت امام عليه السلام است.دقت و وارسي در حلال و حرام زندگى پيش نياز كسب خشنودي ايشان و پرهيز از ناخشنودي ايشان است و دردمندانه بايد گفت چقدر اين روزها حرام در زندگى روزمره ما دويده است.به راحتى به هر معيشتى روي مى آوريم و در مسابقه براي جلو زدن از رقبا ،دستيابى به هر پولى را مجاز مى دانيم و تخريب ديگران را با بهانه هاي متفاوت انجام مى دهيم و به روي آبروي ديگران پا مى گذاريم و دهان به هر سخنى و چشم به هر منظره اى باز مى كنيم و به هر جائى قدم مى گذاريم و هيچ پرهيز نداريم و داعيه دوستى امام هم داريم! انصاف بايد داد امام از وضع ما ناخشنود است و اين شيوه ها، ما را به خشنودي و دوستي امام نمى رساند.تغيير اين واقعيت تلخ را از هم اكنون مى توان شروع كرد…