“هرکس براى خداوند رعایت حال برادران دینى خود را بنماید، و حقوق الهى را به مستحقّانش پرداخت كند، چنین فردى از فتنه و گرفتارى آینده و رنج و زحمت تاریک و مشرف آن در امان خواهد بود، و هر کدامشان نسبت به نعمت هاي الهى- که عاریت او است- بخل ورزد؛ همانها که امر به صله و رسيدگى به آنها شده، چنین فردى در دنیا و آخرت قرین خسران و زیان خواهد بود”(أَنَّهُ مَنِ اتَّقَى رَبَّهُ مِنْ إِخْوَانِکَ فِی الدِّینِ وَ خَرَجَ عَلَیْهِ بِمَا هُوَ مُسْتَحِقُّهُ کَانَ آمِناً مِنَ الْفِتْنَةِ الْمُظِلَّةِ وَ مِحَنِهَا الْمُظْلِمَةِ الْمُضِلَّةِ وَ مَنْ بَخِلَ مِنْهُمْ بِمَا أَعَارَهُ اللَّهُ مِنْ نِعْمَتِهِ عَلَى مَنْ أَمَرَهُ بِصِلَتِهِ فَإِنَّهُ یَکُونُ خَاسِراً بِذَلِکَ لِأُولَاهُ وَ آخِرَتِه)…
بدترين رفتار در شرايط محاصره و هجوم دشمنان و كثرت مخالفان و دوران غربت و محنت و غيبت، سلوك نادرست با برادران و همراهان و ياران است.اگر اندك پيروان اهل البيت عليهم السلام،در اين شرايط دشوار ، هواي برادران خود را نداشته باشند و غمخوار يكديگر نباشند و انسجام و وحدت و برادري خود را مستحكم نكنند،در كوران مشكلات، نمى توانند هجمه هاي خارجى را تحمل كنند و مى شكنند.پيامبر بزرگوار(ص) به بركت عقد اخوت بين برادران مهاجر و انصار توانست انسجامى در ياران اندك خويش ايجاد كند تا توانستند در برابر هجوم ابرقدرت هاي آن زمان بايستند و پيروز شوند و بمانند.نعمت برادري،يك موهبت الاهى بود كه عامل پيروزي شد(فأصبحتم بنعمته إخواناً).مباد منتظران آستان مهدوي،رسم برادرى فرو نهند و حقوق برادران ضايع كنند كه در اين صورت نمى توانند بمانند و آرمان هاي جهاني شان را تحقق يافته ببينند…
نپنداريم حقوق برادران ، فقط حقوق مادى و رسيدگى هاي اقتصادى است(كه البته هست اما منحصر به آن نيست) بلكه رسيدگى هاي معنوي و روحى و هدايتى نيز مورد نظر است.در دوران فتنه ها ، بعضى مى لغزند و بر اثر شبهات، دچار ترديد مى شوند يا بر اثر تبليغ منحرفان،سست اعتقاد مى گردند در حاليكه ما در غفلتيم و خبر نمى گيريم و عضوي از پيكر جامعه دينى طعمه گرگان مى شود.رسم برادرى،خبرگيري و هشياري و نجات دهى است.بايد رصد كنيم و اگر برادران خود را دچار اين آفت ها ديديم به سرعت رسيدگى و درمان كنيم. حتى لازم است پيش تر،پيشگيري كنيم و با معاشرت و نيز دعوت به مجالس تبليغى و دينى و آموزشي ،راه نفوذ خنّاسان را مسدود سازيم…
هشدار امام بسيار جدّى است.مى فرمايند اگر در حق برادران كوتاهى كنيم و به آنها رسيدگى نكنيم ، بايد تباهى دنيا و آخرت را انتظار داشته باشيم ؛ زيرا بى تفاوتى در اين زمينه ،اساس وحدت و انسجام را متزلزل مى كند و اگر هر روز يكي از دست برود روزي خواهد آمد كه كسي باقى نمانده باشد كه هم خسران دنيوى است و هم خسران أُخروى.هرچه حلقه دوستى و برادري ياران مهدوي ،در روزگاران غيبت،مستحكم تر باشد وبرادران بيشتر هواي همديگر را داشته باشند آن “اجتماع قلوب” بيشتر قلب امام را خشنود مى سازد و زودتر موعد وصال فرا مى رسد…