“اگر طلب مغفرت و آمرزش بعضی شماها برای همدیگر نبود، هرکس روی زمین بود هلاک می گردید، مگر آن شیعیان خاصّی که گفتارشان با کردارشان،يكى باشد”لَوْلاَ اسْتِغْفارُ بَعْضِکُمْ لِبَعْض، لَهَلَکَ مَنْ عَلَیْها، إلاّ خَواصَّ الشّیعَةِ الَّتی تَشْبَهُ اقوالهم افعالهم”…
هر انسانى ممكن است خطا كند اما سؤال اين است كه آيا انسان عاقل، به خطايش افتخار مى كند يا از آن پوزش مى طلبد؟! حكم عقل ، پوزش از خطا و گناه است نه سركشى و استكبار.شايد بتوان گفت اين يك امر فطرى است زيرا انسان وقتى كار درستى انجام داده سرش را بالا مى گيرد و به كار خود افتخار مى كند و چه بسا انتظار تشويق و پاداش دارد اما برعكس وقتى خطائى مرتكب شده و مورد بازخواست قرار مى گيرد سرش را پايين مى اندازند و احساس شرمندگى مى كند و درخواست بخشش مى نمايد و فرصت ديگرى براي جبران مى خواهد.استغفار يا طلب بخشش و آمرزش از خطاها و گناهان ،عكس العمل طبيعى انسان “ممكن الخطا”ست! با اين درخواست اگر موافقت شود،فرد از جزا و تنبيه مى رهد اما اگر او را نبخشند بايد منتظر عواقب عمل يا جرم خود باشد كه طبيعى هم هست…
گاهى انسان خطا مى كند اما فراموش مى كند پوزش بخواهد؛اما دوستان و برادران خوبى دارد كه به نيابت از او پوزش خواهى مى كنند و او را از عواقب خطايش،نجات مى دهند كه نشان از محبت و دوستى و همدلى برادران ايمانى نسبت به يكديگر دارد.يعنى برادران ايمانى ،تنها براي خود استغفار نمى كنند بلكه براي يكديگر نيز طلب عفو و بخشش و مغفرت دارند.اين رفتار صميمى و مسئولانه سبب مى شود كه كل جامعه از عواقب سوء خطاهاي انجام گرفته توسط افراد مختلف، مصون و در امان بماند.مومنان ،نه تنها براي زندگان بلكه حتى براي مردگان نيز طلب آمرزش و مغفرت دارند و هماره مى خوانند(اللهم اغفر للمومنين و المومنات؛والمسلمين و المسلمات؛الأحياء منهم و الأموات…)اين استغفار براي جميع،موجب بر طرف شدن بسياري از پيامدهاي سوئى مى شود كه نتيجه وضعى گناهان است.امام عصر ارواحنا فداه مى فرمايند اگر اين استغفارهاي افراد براي يكديگر نبود،بخاطر عواقب گناهانتان، چنان كه در امت هاي گذشته اين اتفاق افتاده،هلاك مى شديد.آن حضرت ،براي اين قاعده،فقط يك استثنا قائل شده اند و آن اينكه كسانى از هلاكت نجات مى يابند كه قول و فعلشان يكى باشد و اين اهميت فوق العاده عامل بودن به اعتقاد است كه خود يك بحث مستقل است و آن را به بعد موكول مى كنيم…
رهبران الاهى در همين زمينه يعنى آمرزش خواهى براي أُمّت، فعال بوده اند؛خداوند به پيامبرش مى فرمايد:”اگر آنان هنگامى كه با گناه به خود ظلم روا داشتند اما نزد تو آمدند و استغفار نمودند و تو نيز براي آنان استغفار نمودي،خدا را آمرزنده و مهربان خواهند يافت(وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا).يعنى آمرزش خواهى و استغفارپيامبر(ص)براي امت،درياي غفران و عفو و مهربانى خدا را به جوشش مى آورد و توبه آنها را به قبولى مى رساند.اين نقش استغفار رهبران الاهى را در پذيرش توبه گناهكاران أمت نشان مى دهد و نشان از محبت ناتمام حجج الاهى به مردم دارد…
اكنون ما خدمت فرزند بزرگوار و جانشين او يعنى مقام خلافة اللهى صاحب الزمان (ع)عرض مى كنيم: مى دانيم اينكه تا به حال بر اثر گناهان،هلاك نشده ايم ،بخاط استغفارهاي شما براي ما بوده است.از شما با تمامى وجود بخاطر عدم هلاكت و ادامه حياتمان ممنونيم و از ساحت شما درخواست مى كنيم دعا فرمائيد تا توفيق يابيم فعل و سخن مان يكى شود كه بدنمودى دارد مدعيان دوستى شما دچار اين بليّه باشند كه گناهى است بزرگ نزد خداوند كه بگوئيم و عمل نكنيم(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ ، كَبُرَ مَقْتًا عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ)…